3.     't Goyplein -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op maandag 25 september 1972.

't Goybrug is genoemd naar het dorp 't Goy in de gemeente Houten. Gelegen ten oosten van de plaats Houten.

Een cruciaal knooppunt in Utrecht Zuid

Het 't Goyplein vormt een van de meest herkenbare en vitale knooppunten in het zuidelijke deel van de stad Utrecht. Dit grote plein ligt precies op de grens van twee karakteristieke woonwijken, namelijk het historische Hoograven en het later gebouwde Lunetten. Het functioneert hierdoor niet alleen als een fysieke scheidslijn, maar juist ook als de belangrijkste toegangspoort voor de inwoners van deze stadsdelen om de rest van Utrecht en de regio te bereiken.

Gebruikte bronnen: Gemeente Utrecht (Wijkactieprogramma Utrecht Zuid), Geografische kaarten van de gemeente Utrecht (Wijkindeling Hoograven/Lunetten).

De verbinding tussen stad en snelweg
Als verkeersader verbindt het 't Goyplein diverse belangrijke lokale en regionale wegen met elkaar. Aan de westzijde sluit het plein direct aan op de 't Goylaan, die als een lange stadsboulevard richting de Rivierenwijk en de Europalaan loopt en zo de verbinding met het centrum facilitaert. In noordelijke richting gaat het plein vloeiend over in de Waterlinieweg, een drukke hoofdstroomweg die het verkeer langs stadion Galgenwaard naar de rijkswegen A27 en A28 leidt. Aan de zuidzijde zorgt de Verlengde Hoogravenseweg voor de ontsluiting van de achterliggende woonwijk, terwijl de route via de nabijgelegen Laagravenseweg (N409) een rechtstreekse verbinding biedt met de rijksweg A12 en het aangrenzende industrieterrein.

Gebruikte bronnen: Structuurvisie Utrecht (Verkeer & Infrastructuur), Kadastrale en topografische kaarten van de regio Utrecht (Provincie Utrecht).

De geschiedenis en de transformatie tot stadsboulevard

De oorsprong van het plein ligt in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Nadat het gebied Hoograven in het midden van de jaren vijftig door de gemeente Utrecht werd geannexeerd van de buurgemeente Jutphaas, kwam de woningbouw in een stroomversnelling. Om al het nieuwe autoverkeer te faciliteren, werd het 't Goyplein destijds ontworpen als een ruim en traditioneel verkeersplein. In de loop der decennia werd het plein een vast ankerpunt in de wijk, mede door de plaatsing van het markante kunstwerk De Follie van het Goyplein in de jaren negetig, bestaande uit de iconische rode piramide met de omgekeerde boom.

Na de eeuwwisseling veranderde de visie op stedelijke mobiliteit. Dit leidde in het midden van de jaren tien tot een ingrijpende herinrichting, waarbij de aansluitende 't Goylaan werd versmald van twee rijstroken naar één rijstrook per richting. Het doel was om de barrièrewerking te verminderen en een groenere, leefbaardere stadsboulevard te creëren waar fietsers en voetgangers veiliger konden oversteken. Omdat deze aanpassing in de jaren daarna zorgde voor hardnekkige opstoppingen op het plein zelf en in de omliggende straten, heeft de gemeente recentelijk in het voorjaar van 2024 de kruispunten opnieuw aangepakt. Door de introductie van dynamische doseerlichten wordt het verkeer nu beter gereguleerd en stapsgewijs doorgelaten.

Gebruikte bronnen: Het Utrechts Archief (Historische stedenbouwkundige plannen Hoograven 1954), Kunst in de Openbare Ruimte Utrecht (KORU), Evaluatierapport Herinrichting 't Goylaan (Gemeente Utrecht, 2018), Raadsbrief Evaluatie en Aanvullende Maatregelen 't Goylaan en 't Goyplein (Gemeente Utrecht, voorjaar 2024).

De verkeersintensiteit en de druk op de wijk

Het 't Goyplein en de aansluitende 't Goylaan behoren tot de drukst bereden stedelijke verdeelwegen in dit deel van Utrecht. Dagelijks verwerken de rijstroken van de 't Goylaan vele duizenden motorvoertuigen, waarbij uit onderzoek bleek dat een aanzienlijk deel hiervan puur doorgaand verkeer betreft dat de weg als afsnijdroute naar de Ring Utrecht gebruikt. De aansluitende Waterlinieweg is met tienduizenden voertuigen per etmaal zelfs een van de drukste stroomwegen aan de rand van de stad. Tijdens de ochtend- en avondspits bereikt het plein regelmatig de grens van zijn capaciteit. De gemeente Utrecht zet daarom actief in op slim verkeersmanagement en alternatieve routes via de snelwegen om de verkeersdruk op het 't Goyplein te beheersen en de leefbaarheid in de aangrenzende woonwijken te beschermen.

Gebruikte bronnen: Verkeersmodel Utrecht (Verkeerintensiteitsmetingen motorvoertuigen per etmaal), Mobiliteitsplan Utrecht 2040, Milieuzone- en Luchtkwaliteitsrapportages Gemeente Utrecht.

Bron samengevat met Google Gemini AI

4.   Honswijkpolder -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 26 september 2001.

Wie door de moderne Utrechtse Vinex-locatie Leidsche Rijn reist, verwacht daar misschien niet direct herinneringen aan het verre Houtense rivierenlandschap tegen te komen. Toch ligt er in het stadsdeel Vleuten-De Meern een tastbaar stukje Houtense geschiedenis verscholen in het straatnamenregister. In de wijk Leidsche Rijn bevindt zich namelijk de straat Honswijkerpolder. Deze straat ligt in de officiële buurt Vleuterweide-West, in een specifiek gedeelte dat in de volksmond ook wel bekendstaat als de subbuurt De Polders. Bij de inrichting van deze nieuwe woonwijk koos de Utrechtse straatnamencommissie ervoor om de openbare ruimte thematisch in te richten en de straten te vernoemen naar historische Nederlandse polders.

Gebruikte bronnen: Gemeente Utrecht (Wijk- en buurtindeling Leidsche Rijn / Vleuten-De Meern), Straatnamenregister van de gemeente Utrecht.

De historische oorsprong langs de Lek

Achter de naam van deze moderne Utrechtse straat schuilt een eeuwenoud agrarisch gebied uit de gemeente Houten. De straat is namelijk rechtstreeks vernoemd naar de daadwerkelijke, historische Honswijkerpolder. Dit is het uitgestrekte poldergebied dat van oudsher gelegen is bij het oude boerendorp Honswijk, gesitueerd aan de noordelijke oever van de Lek in de voormalige gemeente Tull en 't Waal (tegenwoordig onderdeel van de gemeente Houten). Het gebied staat bekend om zijn rijke landschappelijke en militaire historie, mede door de aanwezigheid van het monumentale Fort Honswijk en de omliggende inundatievelden van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

Gebruikte bronnen: Wie door de moderne Utrechtse Vinex-locatie Leidsche Rijn reist, verwacht daar misschien niet direct herinneringen aan het verre Houtense rivierenlandschap tegen te komen. Toch ligt er in het stadsdeel Vleuten-De Meern een tastbaar stukje Houtense geschiedenis verscholen in het straatnamenregister. In de wijk Leidsche Rijn bevindt zich namelijk de straat Honswijkerpolder. Deze straat ligt in de officiële buurt Vleuterweide-West, in een specifiek gedeelte dat in de volksmond ook wel bekendstaat als de subbuurt De Polders. Bij de inrichting van deze nieuwe woonwijk koos de Utrechtse straatnamencommissie ervoor om de openbare ruimte thematisch in te richten en de straten te vernoemen naar historische Nederlandse polders.

Gebruikte bronnen: Gemeente Utrecht (Wijk- en buurtindeling Leidsche Rijn / Vleuten-De Meern), Straatnamenregister van de gemeente Utrecht.

De historische oorsprong langs de Lek

Achter de naam van deze moderne Utrechtse straat schuilt een eeuwenoud agrarisch gebied uit de gemeente Houten. De straat is namelijk rechtstreeks vernoemd naar de daadwerkelijke, historische Honswijkerpolder. Dit is het uitgestrekte poldergebied dat van oudsher gelegen is bij het oude boerendorp Honswijk, gesitueerd aan de noordelijke oever van de Lek in de voormalige gemeente Tull en 't Waal (tegenwoordig onderdeel van de gemeente Houten). Het gebied staat bekend om zijn rijke landschappelijke en militaire historie, mede door de aanwezigheid van het monumentale Fort Honswijk en de omliggende inundatievelden van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

Gebruikte bronnen: Stichting Houtense Hodoniemen (SHH Documentatie topografische historie Tull en 't Waal), Historische Atlas van de Kromme Rijnstreek.

Een brug tussen oost en west

Met het vernoemen van de straat in Vleuterweide-West naar deze specifieke polder is er een bijzondere infrastructurele brug geslagen tussen het uiterste oosten en het uiterste westen van de huidige gemeente Utrecht en haar omliggende regio. Waar de echte Honswijkerpolder al eeuwenlang symbool staat voor rust, fruitteelt en het open rivierengebied van Houten, herinnert de straatnaam in Leidsche Rijn de hedendaagse stadsbewoners dagelijks aan de diepe historische en geografische wortels van de provincie Utrecht. Het laat zien hoe de geschiedenis van het Houtense platteland voortleeft in de moderne stedelijke uitbreidingen van de domstad.
Gebruikte bronnen: Besluit van de Straatnamencommissie van de gemeente Utrecht inzake thematische naamgeving Vleuterweide

Een brug tussen oost en west

Met het vernoemen van de straat in Vleuterweide-West naar deze specifieke polder is er een bijzondere infrastructurele brug geslagen tussen het uiterste oosten en het uiterste westen van de huidige gemeente Utrecht en haar omliggende regio. Waar de echte Honswijkerpolder al eeuwenlang symbool staat voor rust, fruitteelt en het open rivierengebied van Houten, herinnert de straatnaam in Leidsche Rijn de hedendaagse stadsbewoners dagelijks aan de diepe historische en geografische wortels van de provincie Utrecht. Het laat zien hoe de geschiedenis van het Houtense platteland voortleeft in de moderne stedelijke uitbreidingen van de domstad.

Gebruikte bronnen: Besluit van de Straatnamencommissie van de gemeente Utrecht inzake thematische naamgeving Vleuterweide

Bron samengevat met Google Gemini AI

5.   Adriaen Beyerkade -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op dinsdag 12 augustus 1930.

6.   Balijebrug -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op vrijdag 21 november 1958.

De Balijebrug is gelegen in de Nederlandse stad Utrecht. Ze overspant het Merwedekanaal.
De basculebrug is in 1959 geopend ter ontsluiting van de nieuwe wijk Kanaleneiland. Voor die tijd bevond zich hier een pont.
De brug is gebouwd naar ontwerp van de Dienst Openbare Werken en (deels) vervaardigd door de machinefabriek Frans Smulders.

Over land verbindt ze de Balijelaan met de Koningin Wilhelminalaan. Het is een brede brug die anno 2017 twee rijstroken telt voor autoverkeer, een rijstrook heeft voor busverkeer en verder voorzien is van fietspaden en trottoirs. Op de brug stond tot ruwweg 2004 een brugwachtershuisje. Aan de westkant van de brug bevindt zich de machinekamer en het contragewicht. Het oostelijke landhoofd is voorzien van twee schuilkelders.

Bron: Wikipedia Balijebrug (Merwedeknaal)

De naam van de Balijebrug is op deze website opgenomen omdat het verwijst naar de Ridderlijke Duitse Orde Balije van Utrecht. Gevestigd aan de Springweg 25 in de binnenstad van Utrecht. Het is een oude kapittel orde die vanaf de late middeleeuwen tot heden nog diverse grond had en bezit in de gemeente Houten. Zoals diverse percelen vlakbij de Tuurdijk in 't Goy.

Bron: HUA, 1338.

De straatnaam Beatrixpark is bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op vrijdag 28 november 1980. De naam werd gegeven ter gelegenheid van de troonsbestijging van toenmalig Koningin Beatrix in het voorjaar van 1980. Eerder in 1977 werd het park het Lunettenpark genoemd in 1977.

7.  Blauwe-Vogelweg -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op donderdag 5 juli 1962.

De weg is genoemd naar de onderwijsinstelling voor gehandicapte die eraan gelegen is
Mytylschool De Kleine Prins (Blauwe-Vogelweg 11), vroeger Ariane de Ranitz geheten.

De blauwe vogel (Originele titel: L'Oiseau bleu) is een symbolistisch theaterstuk, in 1908 voor het Moskouse Kunsttheater geschreven door de Belgische schrijver en Nobelprijswinnaar Maurice Maeterlinck, op een moment dat het symbolisme in Europa zijn hoogtepunt had gehad, maar dat het in Rusland in opmars was.

Bron: HUA, 1338.

📜 𝐁𝐮𝐫𝐠𝐞𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐞𝐧 𝐖𝐞𝐭𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 – 𝐒𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭𝐧𝐚𝐚𝐦𝐠𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠 🏙️
Op 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟑𝟎 𝐚𝐮𝐠𝐮𝐬𝐭𝐮𝐬 𝟏𝟗𝟖𝟓 hebben Burgemeester en Wethouders van Utrecht een officieel besluit genomen over het toekennen van een straatnaam aan een specifiek weggedeelte in de gemeente.
📍 𝐋𝐨𝐜𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐞𝐧 𝐁𝐞𝐬𝐥𝐮𝐢𝐭
Het betreft een weggedeelte gelegen tussen de Toulouselaan en de Weg naar Rhijnauwen.
Burgemeester en Wethouders hebben besloten:
• Aan bedoeld weggedeelte de straatnaam De Boeijelaan te geven, zoals aangegeven op de bij dit besluit behorende tekening.
• Ten aanzien van genoemde straatnaam de straatcode 01807 en de schrijfwijze DE BOEIJELAAN vast te stellen ten behoeve van de geautomatiseerde bestanden.
✍️ 𝐎𝐟𝐟𝐢𝐜𝐢ë𝐥𝐞 𝐚𝐟𝐡𝐚𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠
Een afschrift van dit besluit zal worden gezonden aan de daarvoor in aanmerking komende instanties. Het besluit is ondertekend overeenkomstig het oorspronkelijke door De Secretaris van Utrecht.

9.   Bosch van Drakesteinlaan -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 18 november 1953.

Zie voor de uitleg over de Bosch van Drakesteinlaan de pagina

Familie Bosch van Drakestein - Nieuw Amelisweerd

10.   Heemstedelaan -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 9 november 1955.

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 27 februari 2008.

De Heemstedelaan in Hoograven is genoemd naar de ambachtsheerlijkheid, buitenplaats, en kasteel Heemstede in Houten.

Zie hiervoor meer historische achterliggende informatie de pagina's:

Familie Heijmeijer van Heemstede, Phanos, Lisman en Lisman

Familie Munnicks van Cleeff van de Grote en de Kleine Koppel van Maarschalkerweerd

Bron: HUA, catalogusnummer: 214260.

Plattegrond van de stad Utrecht met directe omgeving; met weergave van het stratenplan, verdedigingswerken, waaronder de dwangburcht Vredenburg,, wegen, watergangen en belangrijke bebouwing in 1565-1570. De plattegrond is afkomstig uit: R. Fruin. Nederlandsche steden in de 16e eeuw; Plattegronden van Jacob van Deventer, 1916-1923. Van Deventer tekende de stad Utrecht vrij abstract als het om de buitengrenzen en wegen gaat. Het is ook maar de vraag of het Houtensepad ook daadwerkelijk eens op de Oosterkade aansloot in de zestiende eeuw. Dit moet beruste op een foute of abstracte intekening door Van Deventer.

11.   Houtensepad - 

De Oorsprong van het Houtensezandpad – Een Historische Ontginningsas
Een vroege middeleeuwse levensader

Het Houtensezandpad, de route die zich uitstrekte van de Koppeldijk in Tolsteeg tot aan de Koningsweg, wordt in veel historische publicaties onterecht gereduceerd tot een 17e-eeuws verschijnsel. Men refereert vaak aan de ordonnanties van de Staten van Utrecht uit 1632, waarin zij opdracht gaven tot het 'bezanden' van wegen om ze in natte seizoenen begaanbaar te houden voor karrenverkeer. Echter, dit besluit was slechts een infrastructurele onderhoudsmaatregel voor een route die in de kern al eeuwen bestond als een essentiële verbinding in het landschap.

Het Houtensezandpad: Van Middeleeuwse Afsnijding tot Historische Levensader

Wie vandaag de dag door het landschap tussen Utrecht en Houten reist, doorkruist een gebied dat door de eeuwen heen constant in beweging is geweest. Waar nu spoorlijnen, fietstunnels en moderne wijken het beeld bepalen, ligt een eeuwenoud landschappelijk raadsel verborgen. Een van de boeiendste elementen daarin is het Houtensezandpad (historisch vaak aangeduid als het Houtensche Pad).

Veel historische publicaties grijpen voor de oorsprong van deze weg snel terug naar de bekende ordonnanties van de Staten van Utrecht uit 1632. Daarin werd opdracht gegeven tot het 'bezanden' van wegen om ze in natte seizoenen begaanbaar te houden voor karrenverkeer. Maar landschapsgenetisch onderzoek toont een heel ander – en veel ouder – verhaal dat ons terugvoert naar de hoge middeleeuwen.

De Oorspronkelijke Route: Over de Stroomruggen (ca. 1000)

Rond het jaar 1000 zag het landschap ten zuiden van Utrecht er volkomen anders uit. De Oudwulverbroekwetering was toen nog een grillige, freatische Rijnarm. Om droog van de stad Utrecht naar Houten, Oud-Wulven en Heemstede te reizen, zocht men de hoogste en meest stabiele ondergrond op.

Die route liep via de oeverwallen en stroomruggen: vanaf de Gansstraat over de Koppeldijk/Rijndijk en de Oud Wulfseweg. Dit was de primaire hoofdader. Pas met de afdamming van de Kromme Rijn bij Wijk bij Duurstede in 1122 verloor de oude geul haar natuurlijke toevoer, waarna deze strak gekanaliseerd en vergraven werd tot de Oudwulverbroekwetering om het drassige broekland af te wateren.

De Grote Verkaveling en het Ontstaan van het Zandpad (13e/14e eeuw)
In de periode tussen 1050 en 1100 vond onder invloed van de Graven van Goye en de Utrechtse kapittels de grootschalige ontginning van oostelijk Tolsteeg en de Grote Koppel plaats. Via het principe van de cope-ontginning werd het landschap ingedeeld in een strak, regelmatig raster van opstrekkende kavels.

Hier zien we de sleutel tot de ware ouderdom van het Houtensezandpad:

1. Landschappelijke wetmatigheid: In de historische geografie geldt de regel dat een weg die een verkavelingsstructuur doorsnijdt, jonger is dan de verkaveling zelf.
2. Kavelhoeken: Het Houtensezandpad volgt exact de hoeken en grenzen van de 11e-eeuwse kavels van Oud-Wulven.

Het pad is dus ontstaan in de 13e of 14e eeuw als een slimme 'afsnijding'. De oude route via de Koppeldijk was kronkelig en in natte tijden langs het lage broekland vaak onbegaanbaar. Het Zandpad bood een snellere, directere verbinding over de wat hoger gelegen zand- en stroomruggen. Toen de Staten van Utrecht in 1632 besloten de weg te bezanden, ging het dan ook niet om de aanleg van een nieuwe weg, maar om noodzakelijk onderhoud aan een al eeuwenoude, populaire afsnijding!

Modernisering, Tolheffing en de Komst van het Spoor (19e Eeuw)

In de 19e eeuw transformeerde het landelijke pad naar een moderne provinciale weg. Bij Koninklijk Besluit van 13 maart 1821 werd de weg aangewezen als provinciale weg van de tweede klasse. In 1839 werd de route onder leiding van een commissie (met onder meer G.C.C.J. baron van Lynden en P. Hinlopen van Sterkenburg) opgewaardeerd tot een verharde grindweg van 4,20 meter breed.

Om de kostbare aanleg en het onderhoud te dekken, werd er vanaf 1841 tol geheven. Bekende tolgaarders zoals Thomas L. den Hertog (1856-1883) en Anthonie Weerdenburg (1883-1908) werden markante figuren in de lokale gemeenschap. Pas rond 1907 werd de tol afgeschaft.
De industriële revolutie bracht echter ook fysieke barrières. In de kranten van 1864 werd al uitgebreid geschreven over de aanleg van de staatsspoorlijn tussen Utrecht en 's-Hertogenbosch, die het Houtensepad doorkruiste bij de aardewal van Lunet nr. 3.

----

Het Houtensepad: Van Aloude Polderweg tot Registratie-erfenis

1. De Oorsprong: Een Eeuwenoude Verbinding

Het Houtensepad vormt al eeuwenlang een historische verbinding vanuit de polder Maarschalkerweerd richting het grondgebied van Houten. De naam leefde generaties lang als een informele 'eigen naam' in de volksmond en de polderadministratie, zonder dat er ooit een formeel gemeentelijk straatnaambesluit aan te pas was gekomen. In de archieven is te zien hoe de weg op een situatietekening voor nieuwbouw ten zuiden van het pad aan de Schaapstraat e.o. op 12 februari 1881 al voluit werd aangeduid als het 'Houtensche pad'.

2. De Spellinghervorming en het Document uit 1953

Na de Tweede Wereldoorlog onderging de Nederlandse taal een grote modernisering. Met de wettelijke verankering van de spelling-Marchant in 1947 werd de stomme -ch aan het einde van bijvoeglijke naamwoorden afgeschaft. Woorden als Houtensch veranderden officieel in Houtens.
Waar scholen en overheden de nieuwe spelling snel overnamen, duurde het aanpassen van de fysieke straatnaamborden vaak langer. Uit een officieel gemeentelijk document van Burgemeester en Wethouders van Utrecht aan de Directeur der Gemeentewerken, gedateerd op 24 augustus 1953 (kenmerk 406/694 A.Z.), blijkt hoe deze spellinghervorming concreet werd doorgevoerd in het Utrechtse straatbeeld:

• B&W zonden op die datum een reeks lijsten met straatnamen door waarvan de borden aan vervanging toe waren.
• Op een van deze lijsten (Nieuwe Straatnaamborden) staat expliciet de vermelding voor 2 borden van het Houtensepad.
• Bij het Houtensepad is (in tegenstelling tot bijvoorbeeld persoonsnamen) geen nader bijschrift vereist.

Dit document uit augustus 1953 vormt de administratieve vastlegging van de overgang waarbij de verouderde spelling Houtenschepad definitief werd geschrapt en fysiek op de straatnaamborden werd vervangen door de gemoderniseerde vorm: Houtensepad.

3. Het Raadsel van de Foutieve BAG-datum (1948)

Bij modern historisch en archivistisch onderzoek door Stichting Houtense Hodoniemen kwam in het gemeentelijk straatnaamregister en de Landelijke Voorziening BAG (Basisregistratie Adressen en Gebouwen) een opmerkelijke datum naar boven. De BAG vermeldde namelijk dat de naam Houtensepad op donderdag 4 maart 1948 door Burgemeester en Wethouders zou zijn vastgesteld onder documentnummer 406/463 AZ.

Uit grondige raadpleging van de originele notulen van B&W en de archieven bij Het Utrechts Archief (toegangen 1007-3 en 1338) bleek deze registratie echter aantoonbaar onjuist:

• Het document 406/463 AZ betreft in werkelijkheid de naamsvaststelling van het Leidseveer; het Houtensepad wordt daarin nergens genoemd.
• Ook over het gehele jaar 1948 is in de gemeentelijke B&W-notulen geen enkel besluit ten aanzien van het Houtensepad terug te vinden.

4. Formele Adreswijziging in 1976

Het oudst bekende en enige officiële besluit waarin de naam Houtensepad formeel in een gemeentelijk besluit opduikt, stamt uit woensdag 16 juni 1976. Met dit besluit werd de adressering van een boerderij nabij station Utrecht Lunetten formeel gewijzigd van Rijndijk naar Houtensepad. Dit besluit bevestigt evenwel dat het Houtensepad op dat moment al een bestaand pad en straatnaam was waaraan een adres werd gekoppeld.

5. De Stand van Zaken bij de BAG-beheerder

Navraag bij de afdeling Administratie en BAG van de gemeente Utrecht bracht definitieve helderheid over de status van de straatnaam. Omdat het Houtensepad van oudsher een 'eigen naam' is gebleven, is er in de geschiedenis nooit een primair, formeel straatnaambesluit voor afgegeven.

Hoewel de geregistreerde datum van 4 maart 1948 historisch gezien naar een verkeerd document verwijst, kan deze foutieve datum in de BAG Viewer niet worden aangepast. De BAG is immers juridisch en technisch ingericht om de actuele, vergunde situatie te borgen en kan geen besluitdatums registreren die ouder zijn dan de laatst ingevoerde status.

Conclusie

Het Houtensepad blijft een treffend voorbeeld van hoe een eeuwenoude volksnaam via de bordenvervanging uit het B&W-stuk van 24 augustus 1953 (kenmerk 406/694 A.Z.) en een adreswijziging in 1976 is doorgegroeid in de moderne administratie. Het toont de spanning tussen de historische werkelijkheid en moderne administratieve systemen: in het archief leeft het Houtensepad als een eeuwenoude polderweg zonder primair vaststellingsbesluit, terwijl de BAG een administratieve fictie.

Middeleeuwse ontginning in Tolsteeg, Hoograven en De Koppel

In de 10e en 11e eeuw begon het drassige veen- en kleigebied ten zuiden van de stad Utrecht drastisch te veranderen. Onder regie van de Utrechtse bisschoppen werd het woeste slagenlandschap stapsgewijs ontgonnen. De verkaveling van Tolsteeg, Hoograven en De Koppel werd gekenmerkt door een strak en gestructureerd patroon van langgerekte, smalle kavels (het zogeheten cope-systeem).

Haaks op de ontginningsbasis — zoals de Kromme Rijn en de latere Vaartsche Rijn — werden diepe weteringen en scheidingssloten gegraven om de natte veengrond te ontwateren. Het gebied ten westen van de huidige spoorlijn kenmerkte zich door een bijzonder hoge slootdichtheid vanwege het zeer natte terrein.

Het ontstaan van het Houtensezandpad (12e en 13e eeuw)

Dwars door de strakke slagenverkaveling in het zuidwesten van de ambachtsheerlijkheid Buiten Tolsteeg ontstond in de 12e en 13e eeuw een cruciale landschappelijke verbinding: het Houtensezandpad (later ook bekend als het Houtensepad).

• Routestructuur: De weg doorsneed schuin de noord-zuidelijk gelegen verkavelingsstroken en vormde de directe, droge verbindingsas tussen de Tolsteegpoort van Utrecht en de agrarische nederzettingen Houten, 't Goy en Schalkwijk.
• Functie en aanleg: Waar boeren op de smalle kades bleven rondtrekken voor lokaal landbouwverkeer, was het Houtensezandpad bedoeld als interlokale doorgangsroute. Om de drassige ondergrond begaanbaar te houden, werd op de klei- en veenlagen grof zand gestort.
• Verbindingen: Het pad sloot in het zuiden naadloos aan op de eeuwenoude Koppeldijk (Rijndijkje), die reeds uit de 11e eeuw dateerde en het gebied beschermde tegen overstromingen.

Hoewel de route in de 17e eeuw ingrijpend werd verhard en verbreed — en in de 20e eeuw grotendeels opging in de stedelijke infrastructuur van Lunetten en Hoograven — vormde dit 12e-eeuwse zandpad eeuwenlang de belangrijkste zuidelijke levensader vanuit Utrecht richting het Houtense platteland. uit 1948 in stand houdt.

Verbinding Utrecht, Houten, Culemborgse Veer, Beusichemse Veer

De doorgaande verbindingswegen vanuit Utrecht naar het zuiden en zuidoosten (17e tot 20e eeuw)

Van de zeventiende tot ver in de twintigste eeuw vormden de routes door het Houtense platteland de belangrijkste verkeersaders vanuit de stad Utrecht richting de Betuwe, Gelderland en Noord-Brabant. In de archieven en ambtelijke correspondentie van de Staten van Utrecht — en later de Provinciale Waterstaat van Utrecht — stonden deze vaste tracés bekend onder kenmerkende aanduidingen als Utrecht, Houten, Schalkwijk, Culemborgs Veer en Houten, Beusichems Veer. Pas halverwege de twintigste eeuw verdween deze specifieke benaming uit het jargon van de wegenbouwers.

De twee cruciale veerverbindingen Voordat de aanleg van moderne rijkssnelwegen de regio veranderde, waren de oeververbindingen over de Lek bepalend voor de routekeuze van paard en wagen en, later, de eerste generatie automobielen:

• Het Beusichems Veer: Gelegen binnen de grenzen van de huidige gemeente Wijk bij Duurstede. Dit veer vormde de strategische doorgaanse schakel richting Tiel, Buren en Nijmegen.
• Het Culemborgs Veer: Dit veer vervulde een sleutelrol voor het verkeer dat verder doortrok richting het zuiden, met name naar 's-Hertogenbosch.

Van zandweg tot asfalteerwerk Ook het wegonderhoud langs deze historische tracés veranderde sterk door de eeuwen heen:

• 17e tot begin 19e eeuw: De Staten van Utrecht (en later Provinciale Waterstaat) onderhielden de doorgaanse wegen voornamelijk door het geregeld opbrengen en egaliseren van zand.
• Rond 1840: De introductie van het macadam-wegdek (een verharding bestaande uit samengeperste lagen gebroken steen) zorgde voor een grote kwaliteitsslag in de begaanbaarheid.
• 20e eeuw: Met de opkomst van zwaarder en sneller gemotoriseerd verkeer werd de macadamlaag achtereenvolgens vervangen door beton en uiteindelijk asfalt.

MacAdamweg

Macadamwegen in Houten

In 1840 veranderde het Houtense wegennet ingrijpend door de invoering van een nieuwe verhardingstechniek. De oude zandweg van Utrecht naar Culemborg werd verhard met grind en omgevormd tot een zogeheten macadamweg.

Bij deze enkele jaren daarvoor uitgevonden methode werd de weg opgebouwd uit drie lagen grindkorrels. Een fundament van grove grindstenen vormde de basis, waarna twee lagen met kleinere grindkorrels stevig over de onderlaag werden gewalst. Tegelijkertijd werden de bestaande duikers en bruggen langs het tracé vernieuwd.

Utrecht – Culemborg De aanleg van de weg startte in 1840 door aannemer A. v.d. Heuvel uit Maartensdijk. Om het project te financieren, schreef de provincie een geldlening uit onder particulieren. Elk jaar loste de provincie een deel van deze lening af, waardoor de weg stapsgewijs in provinciaal bezit kwam. Daarnaast werd er tol geheven om inkomsten te genereren uit het gebruik van de weg. In 1841 werd het traject officieel opgeleverd. Op 1 januari 1907 was de volledige geldlening afgelost en ging de weg definitief over in handen van de provincie Utrecht.
Houten – Beusichem Eveneens in 1841 werd de zandweg van Houten naar het Beusichems Veer van grind voorzien. Dit traject kwam in 1842 gereed. Waar de financiering aanvankelijk via dezelfde particuliere leningsconstructie zou verlopen, bleken er te weinig particuliere investeerders te zijn. De provincie stond hierop garant voor de lening. Vanwege tegenvallende tolopbrengsten besloot de provincie de weg op 1 januari 1857 volledig over te nemen.

Verdere verharding in het landschap Volgens de topografische kaart van 1868 waren inmiddels diverse doorgaande tracés in Houten verhard:

• Verharde wegen: Naast de lijnen naar Culemborg en Beusichem waren ook de Waalseweg, de Lekdijk en een deel van de weg richting Odijk verhard.
• Houtensewetering: Deze weg was eveneens voorzien van verharding, maar werd via een afwijkende methode aangelegd.

Verkeersdrukte en modernisering in de 20e eeuw Tegen 1933 nam de hoeveelheid verkeer door de dorpskern van Houten sterk toe. Om de dorpskom te ontlasten, werd de doorgaande route verlegd naar het westen van het dorp, via het tracé van de huidige Poort en de Prins Bernhardweg. In dezelfde periode zijn grote delen van de weg hersteld vanwege ernstige spoorvorming. Rond de periode van de Tweede Wereldoorlog werd de macadamlaag definitief vervangen door een modern asfaltdek.

Bron: Oudhouten.nl

Tollen

📜 𝐃𝐞 𝐆𝐞𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐝𝐞𝐧𝐢𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐓𝐨𝐥𝐡𝐞𝐟𝐟𝐢𝐧𝐠 𝐞𝐧 𝐝𝐞 𝐓𝐨𝐥𝐠𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞𝐫𝐬𝐰𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠

Het document beschrijft de historische context rondom de financiering en exploitatie van de weg tussen Houten en Waardenburg. In de beginjaren waren de tolgelden, aangevuld met een bescheiden provinciale subsidie, voldoende om de renten, kosten van aflossing van de onderhandse lening (negotiatie) en de operationele kosten van de Commissie te dekken. Dit veranderde echter ingrijpend na de ingebruikname van de spoorlijn van Utrecht over Houten naar Waardenburg op 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟏 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟖𝟔𝟖. Door de komst van de vele stations en halteplaatsen tussen deze genoemde plaatsen nam het wegverkeer sterk af. Hierdoor daalden de opbrengsten van de tollen aanzienlijk, waardoor de Commissie steeds grotere moeite kreeg om de exploitatie van de weg sluitend te houden.

Uiteindelijk besloot de provincie in het jaar 1905 om de weg weer in provinciaal beheer en exploitatie te nemen. Tegelijkertijd werd het besluit genomen om de Commissie te liquideren en de tollen te Houten en te Schalkwijk op te heffen. Dit gebeurde met ingang van 𝐳𝐚𝐭𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟏 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟎𝟕. Het toenmalige tolhuis werd vervolgens met ingang van 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟏 𝐦𝐞𝐢 𝟏𝟗𝟎𝟖 opgeheven. Het wegvak vanaf de Gansstraat tot aan de spoorwegovergang, inclusief het voormalige tolhuis, werd daarna overgedragen aan de gemeente Utrecht.

🏡 𝐃𝐞 𝐁𝐞𝐰𝐨𝐧𝐞𝐫𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐓𝐨𝐥𝐠𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞𝐫𝐬𝐰𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠
In het document worden de specifieke tolgaarders genoemd die achtereenvolgens deze uit het jaartal 1839 daterende tolgaarderswoning te Utrecht hebben bewoond.
Conform de strikte richtlijnen worden de betrokken personen hieronder in een overzichtelijke lijst gepresenteerd:

• 𝐓𝐡𝐨𝐦𝐚𝐬 𝐝𝐞 𝐖𝐢𝐭
• 𝐆𝐞𝐫𝐫𝐢𝐭 𝐕𝐨𝐨𝐫𝐭𝐡𝐮𝐢𝐳𝐞𝐧
• 𝐓𝐡𝐨𝐦𝐚𝐬 𝐝𝐞𝐧 𝐇𝐞𝐫𝐭𝐨𝐠
• 𝐀𝐧𝐭𝐡𝐨𝐧𝐢𝐞 𝐖𝐞𝐞𝐫𝐝𝐞𝐧𝐛𝐮𝐫𝐠

Aanleg spoorweg Rhijnspoorweg en de Staatslijn H

De Spoorwegrevolutie rond het Houtensepad

In de negentiende eeuw veranderde de aanleg van het Nederlandse spoorwegnet de omgeving ten zuiden van Utrecht ingrijpend. Eeuwenoude landelijke tracés, zoals het Houtensepad, zagen hun omgeving en verloop in korte tijd ingrijpend transformeren.

De Rhijnspoorweg (1839–1845) De eerste grote ingreep was de aanleg van de Rhijnspoorweg door de Nederlandsche Rhijnspoorweg-Maatschappij (NRS). Dit spoor werd tussen 1839 en 1845 aangelegd en verbond Amsterdam via Utrecht en Arnhem met de Duitse grens. Een deel van dit tracé werd aangelegd op het grondgebied van de toenmalige Houtense buurtschap Oud-Wulven.
Staatslijn H (1865) Nog geen twee decennies later volgde de aanleg van Staatslijn H (de spoorlijn Utrecht – 's-Hertogenbosch – Boxtel), die in 1865 in gebruik werd genomen. Zowel de Rhijnspoorweg als Staatslijn H kwamen dwars over het tracé van het Houtensepad te liggen. Waar het pad eeuwenlang een ononderbroken doorgangsroute vanuit Utrecht richting Houten was geweest, sneden de spoorbanen en bijbehorende spoorwegovergangen het historische pad definitief in stukken.

Spoorlijn Lunetten – Hilversum en het Eerste Station Lunetten In 1874 voegde de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij (HIJSM) hier nog een belangrijke verbinding aan toe: de spoorlijn van Hilversum naar Utrecht (de Oosterspoorweg), die ter hoogte van het huidige Lunetten op het netwerk aansloot.

Ter hoogte van deze strategische spoorwegsplitsing verrees het eerste Station Lunetten. Omdat het gebied binnen de strenge bepalingen van de Kringenwet van de nabijgelegen Forten Lunetten viel, mochten gebouwen in eerste instantie vaak slechts in hout of als tijdelijke vakwerkconstructies worden neergezet.

Dienstwoningen, Baanwachterswoningen en Arbeidershuisjes Om de intensieve exploitatie, het onderhoud en de beveiliging op dit drukke knooppunt in goede banen te leiden, verrees in de directe nabijheid een verscheidenheid aan spoorwegbebouwing:

• Baanwachters- en Seinhuiswoningen: Bij de drukke spoorwegovergangen met het Houtensepad en de Koningsweg werden gestandaardiseerde baanwachterswoningen gebouwd. De hier aanwezige baanwachters en wisselwachters bedienden handmatig de seinen, wissels en overwegbomen.
• Dienstwoningen: Voor het leidinggevend en operationeel personeel, zoals de stationschef en de machinisten van de wisselbediening, werden specifieke dienstwoningen gerealiseerd.
• Arbeiderswoningen: Voor de ploegen onderhoudspersoneel en de spoorwegarbeiders die dagelijks aan het spoor en de beddingen werkten, werden sobere maar functionele blokken arbeidershuisjes neergezet.

Deze verzameling spoorwegwoningen en de bundeling van spoorbanen veranderden de eens zo rustige, drassige polderomgeving van het Houtensepad voorgoed in een levendig en karakteristiek infrastructuurknooppunt.

Sluiting Spoorwegovergang Houtensepad

📰 𝐊𝐫𝐚𝐧𝐭𝐞𝐧𝐛𝐞𝐫𝐢𝐜𝐡𝐭: 𝐇𝐮𝐢𝐬 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 𝐠𝐞𝐤𝐫𝐚𝐚𝐤𝐭

Het historische krantenartikel uit het 𝐄𝐜𝐡𝐭 𝐍𝐢𝐞𝐮𝐰𝐬𝐛𝐥𝐚𝐝 van 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟑 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟏𝟗𝟕𝟒 schetst een gedetailleerd beeld van de naderende sloop van woningen aan het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 te 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭. De ingrijpende verandering is het directe gevolg van de geplande sluiting van de dubbele overweg ter plaatse. Terwijl de plannen voor herinrichting definitief vormkrijgen, hebben vier jonge Utrechtse krakers bezit genomen van een van de reeds dichtgespijkerde panden om een statement te maken tegen de woningnood en de vernietiging van bruikbare woonruimte.

🚂 𝐃𝐞 𝐠𝐞𝐩𝐥𝐚𝐧𝐝𝐞 𝐬𝐥𝐨𝐨𝐩 𝐞𝐧 𝐬𝐥𝐮𝐢𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐰𝐞𝐠

Volgens het verslag staat het onomstotelijk vast dat de huizen die gesitueerd zijn tussen de dubbele overweg aan het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 nog in het lopende jaar 𝟏𝟗𝟕𝟒 zullen worden afgebroken. De 𝐍𝐞𝐝𝐞𝐫𝐥𝐚𝐧𝐝𝐬𝐞 𝐒𝐩𝐨𝐨𝐫𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧 (𝐍𝐒) hebben de intentie uitgesproken om de overwegbomen per 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟒 definitief te sluiten. Dit besluit hangt samen met het feit dat er door de intensivering van het treinverkeer op de trajecten van 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 naar 𝐀𝐫𝐧𝐡𝐞𝐦 en 𝐃𝐞𝐧 𝐁𝐨𝐬𝐜𝐡 (en omgekeerd) steeds vaker treinen passeren, waardoor de spoorbomen vaker gesloten dan geopend zijn. Dit zorgt voor grote verkeershinder en gevaarlijke situaties.

Het specifieke huis dat door de jongeren is gekraakt, bevindt zich precies op de hoek, direct tegen de spoorlijn 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭–𝐃𝐞𝐧 𝐁𝐨𝐬𝐜𝐡 aan. Tot voor enkele maanden werd deze hoekwoning nog bewoond door de familie 𝐃𝐞 𝐉𝐨𝐧𝐠, waarna het door de eigenaar of instanties volledig werd dichtgespijkerd in afwachting van de definitieve sloophamer.

🚧 𝐆𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐩𝐥𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐢𝐧𝐳𝐚𝐠𝐞

Het ingediende voorstel van de 𝐆𝐞𝐝𝐞𝐩ute𝐞𝐫𝐝𝐞 𝐒𝐭𝐚𝐭𝐞𝐧 van de 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐞 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 ligt op het moment van publicatie, vanaf deze week tot en met 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟏 𝐚𝐩𝐫𝐢𝐥 𝟏𝟗𝟕𝟒, ter inzage voor het publiek in het stadhuis van 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭. Het plan behelst de realisatie van een nieuwe rijwiel- en voetgangerstunnel die een stuk verderop zal worden aangelegd om de verbinding te waarborgen. Automobilisten zullen na de sluiting van de overwegen echter definitief moeten omrijden. Bezwaarschriften tegen dit provinciale en gemeentelijke voornemen kunnen tot de genoemde sluitingsdatum schriftelijk worden ingediend bij de 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐒𝐭𝐚𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭, gevestigd aan de 𝐀𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫 𝐒𝐭. 𝐏𝐢𝐞𝐭𝐞𝐫 𝟐𝟎.

Voor de meeste bewoners van het getroffen gedeelte van het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 is inmiddels vervangende woonruimte gevonden, waardoor de panden leeg kwamen te staan en gereed werden gemaakt voor de uiteindelijke afbraak.

🏠 𝐕𝐞𝐫𝐳𝐞𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐤𝐫𝐚𝐤𝐞𝐫𝐬: '𝐃𝐨𝐨𝐝𝐳𝐨𝐧𝐝𝐞'

De vier Utrechtse jongeren kwamen op 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠𝐚𝐯𝐨𝐧𝐝 𝟖 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟏𝟗𝟕𝟒 in actie en trokken het hoekpand binnen. Een van de woordvoerders van de groep, de jonge kraker 𝐇𝐮𝐦𝐩𝐡𝐫𝐞𝐲 𝐓𝐚𝐮𝐫𝐚𝐧, verklaart tegenover de verslaggever dat zij aanvankelijk van plan waren om de houten platen over de ramen tot 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐚𝐠𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧𝐝 𝟏𝟎 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟏𝟗𝟕𝟒 te laten zitten om geen onnodige aandacht te trekken. naderhand hebben zij de barricades echter volledig verwijderd. Al snel op 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧𝐝 𝟏𝟏 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟏𝟗𝟕𝟒 kregen de krakers bezoek van twee rechercheurs van de spoorwegrecherche en op 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧𝐝 𝟏𝟐 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟏𝟗𝟕𝟒 verscheen de 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬𝐞 𝐩𝐨𝐥𝐢𝐭𝐢𝐞 aan de deur. De politie was op zoek naar een weggelopen meisje, maar deze werd in het pand niet aangetroffen.

Medekraker 𝐋𝐮𝐮𝐝 𝐊𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐥, die op nummer 9 zijn intrek heeft genomen, noemt de voorgenomen sloop een absolute 'doodzonde'. Hij benadrukt hoe ontzettend moeilijk het in deze tijd is voor jongeren om aan een fatsoenlijke kamer te komen. Het initiatief om dit pand aan het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 te kraken is bovendien afgestemd met het 𝐉𝐨𝐧𝐠𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐀𝐝𝐯𝐢𝐞𝐬 𝐂𝐞𝐧𝐭𝐫𝐮𝐦 (𝐉𝐀𝐂). De krakers zijn van plan om in samenwerking met het 𝐉𝐀𝐂 te overleggen of ook de andere, aangrenzende dichtgespijkerde woning naast het seinhuis gekraakt kan worden voor bewoning. Het 𝐉𝐀𝐂 heeft inmiddels toegezegd ervoor te zorgen dat gas en licht weer op korte termijn aangesloten zullen worden via het storten van een vereiste borgsom.

💬 𝐌𝐨𝐭𝐢𝐯𝐚𝐭𝐢𝐞 𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐚𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐬𝐩𝐨𝐨𝐫𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧

De jongeren, die samen met twee meisjes het pand bewonen, geven aan dat het om een uitstekend bewoonbaar huis gaat waarin zij prima kunnen verblijven. Zij hopen dat het pand nog jaren mag blijven staan, al zien de vooruitzichten er gezien de sloopplannen somber uit. Kraker 𝐇𝐮𝐦𝐩𝐡𝐫𝐞𝐲 vergelijkt de woning met hun eerdere, veel slechtere ervaringen in de binnenstad van 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭, waar zij onder andere woonden aan de 𝐋𝐚𝐧𝐠𝐞 𝐑𝐨𝐬𝐞𝐧𝐝𝐚𝐚𝐥 en in de 𝐊𝐚𝐩𝐞𝐥𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭. Hij vraagt zich hardop af waarom het nodig was om het stationsbuurtje af te breken ten behoeve van 𝐇𝐨𝐨𝐠 𝐂𝐚𝐭𝐡𝐚𝐫𝐢𝐣𝐧𝐞 als er vervolgens goede huizen zoals deze aan het spoor worden gesloopt.

De 𝐍𝐞𝐝𝐞𝐫𝐥𝐚𝐧𝐝𝐬𝐞 𝐒𝐩𝐨𝐨𝐫𝐰𝐞𝐠en hebben in een officiële reactie laten weten op korte termijn in gesprek te willen gaan met de krakers van het hoekpand. De spoorwegen handhaven echter hun standpunt dat de overwegen bij voorkeur per 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟒 dicht moeten en dat de huizen daarna onherroepelijk afgebroken dienen te worden. Alvorens dit definitief kan gebeuren, moeten de 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐒𝐭𝐚𝐭𝐞𝐧 en de gemeenteraad van 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 eerst hun formele goedkeuring aan de plannen hechten.

👥 𝐎𝐯𝐞𝐫𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐞𝐥𝐝𝐞 𝐛𝐞𝐭𝐫𝐨𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧𝐞𝐧

• 𝐃𝐞 𝐉𝐨𝐧𝐠 (familie en voormalige bewoners van het hoekpand aan het Houtensepad)
• 𝐇𝐮𝐦𝐩𝐡𝐫𝐞𝐲 𝐓𝐚𝐮𝐫𝐚𝐧 (Utrechtse jongere en actieve kraker van het hoekpand)
• 𝐋𝐮𝐮𝐝 𝐊𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐥 (medekraker en bewoner van het pand op nummer 9)
• 𝐇𝐮𝐦𝐩𝐡𝐫𝐞𝐲 (medekraker met eerdere woonervaring in de Utrechtse binnenstad)

----

S𝐚𝐦𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐥𝐞𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐟𝐢𝐞𝐭𝐬- 𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐞𝐭𝐠𝐚𝐧𝐠𝐞𝐫𝐬𝐭𝐮𝐧𝐧𝐞𝐥 𝐧𝐚𝐛𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐭 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 🚲
​Naar aanleiding van de briefwisseling tussen het college van Burgemeester en Wethouders en de 𝐍.𝐕. 𝐍𝐞𝐝𝐞𝐫𝐥𝐚𝐧𝐝𝐬𝐞 𝐒𝐩𝐨𝐨𝐫𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧, gevestigd aan het Moreelsepark te 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭, is er een definitief akkoord bereikt over de gewijzigde ontwerp-overeenkomst 📄. Dit besluit, gedateerd op 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟒 𝐝𝐞𝐜𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟑, vloeit voort uit eerdere correspondentie van 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟗 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟏𝟗𝟕𝟑 en 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐣𝐮𝐥𝐢 𝟏𝟗𝟕𝟑 📅. Het hoofddoel van deze overeenkomst is het realiseren van een veilige tunnel voor fietsers en voetgangers nabij het Houtensepad, in combinatie met het opheffen van de gevaarlijke overwegen op de spoorlijn tussen Amsterdam en Arnhem 𝓘.

​Het project omvat de aanleg van een nieuw fiets- en voetpad dat in het verlengde van de Laan van Soestbergen naar de Opaalweg loopt 🗺️. Om deze nieuwe verbinding optimaal te laten functioneren, worden de kosten voor de aansluiting van de tunnel op de Opaalweg en de Laan van Soestbergen volledig gedragen door de spoorwegmaatschappij, zoals nauwkeurig is ingetekend met een rode kleur op de projecttekening met dossiernummer 𝟏𝟎.𝟖𝟓𝟓-𝟒 📍. De gemeente Utrecht neemt op haar beurt specifiek de kosten voor de verbinding tussen de tunnel en het Tolsteegplantsoen voor haar rekening, welke zijn vastgesteld op een bedrag van ƒ 24.000,- 💰.
​Een cruciaal onderdeel van de realisatie is de noodzakelijke ontruiming en daaropvolgende afbraak van enkele specifieke 𝐰𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 🏠.

Het gaat hierbij om de objecten gelegen aan het Houtensepad met de huisnummers 𝟕, 𝟗, 𝟖𝟐, 𝟖𝟒 en 𝟖𝟔. De spoorwegmaatschappij zal zelf trachten vervangende huisvesting te regelen voor de bewoners van deze percelen, eventueel door de gerichte aankoop van andere panden. De medewerking van de gemeente blijft hierbij strikt beperkt tot het verlenen van de benodigde woon- en sloopvergunningen 🏗️. Alle betrokken partijen streven ernaar dat deze 𝐰𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 volledig ontruimd zijn op het moment dat de overwegen definitief worden opgeheven, zodat de tijdelijke particuliere overpaden kunnen vervallen. Mocht de ontruiming onverhoopt vertraging oplopen, dan behoudt de gemeente zich het recht voor om op het punt van beveiliging van het overpad nader op de situatie terug te komen. Tevens is overeengekomen dat bepaalde artikelen met betrekking tot de wegewet uiterlijk op 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟒 zullen vervallen ⏳.
​• 𝐍.𝐕. 𝐍𝐞𝐝𝐞𝐫𝐥𝐚𝐧𝐝𝐬𝐞 𝐒𝐩𝐨𝐨𝐫𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧 (wederpartij en verantwoordelijke voor de hoofdaanleg en woningcompensatie) 🏢

​• 𝐂𝐨𝐥𝐥𝐞𝐠𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐁𝐮𝐫𝐠𝐞𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐞𝐧 𝐖𝐞𝐭𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 (vertegenwoordiging van de gemeente en verstrekker van de vergunningen) 🏛️

​D𝐞 𝐋𝐚𝐚𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐒𝐨𝐞𝐬𝐭𝐛𝐞𝐫𝐠𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐝𝐞 𝐬𝐥𝐮𝐢𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 🚂

​Op 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟑 boog het college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 zich over een belangrijk infrastructuurproject onder afdelingsnummer 𝐎𝐖/𝐒𝐎. en dossiernummers 𝟖𝟐𝟓𝟎, 𝟑𝟐𝟔𝟓, 𝟑𝟑𝟐𝟐, 𝟒𝟑𝟗𝟖. 📂 Het onderwerp van deze vergadering betrof de aanleg van een tunnel bij de 𝐋𝐚𝐚𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐒𝐨𝐞𝐬𝐭𝐛𝐞𝐫𝐠𝐞𝐧 en de daarmee samenhangende opheffing en sluiting van de overwegen in het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝. 🚧 Het advies dat voorlag, had betrekking op een brief van de 𝐍.𝐒. (Nederlandse Spoorwegen) van 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐣𝐮𝐥𝐢 𝟏𝟗𝟕𝟑 met een bijbehorende gewijzigde ontwerp-overeenkomst omtrent de aanleg van deze tunnel voor (brom)fietsers en voetgangers onder de spoorbanen. 🚲 Enkele wethouders plaatsten hierbij de kanttekening dat de verbinding expliciet geschikt moest zijn voor voetgangers. 🚶‍♂️ Daarnaast werd er gekeken naar de kosten verbonden aan de gelijktijdige realisering van de 𝐁𝐚𝐝𝐞𝐧 𝐏𝐨𝐰𝐞𝐥𝐥𝐰𝐞𝐠 om een volwaardige verbinding te maken tussen de tunnel en de 𝐎𝐩𝐚𝐚𝐥𝐰𝐞𝐠. 🛣️

​Tijdens de behandeling op 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟑 werd door het college besloten de zaak aan te houden. ⏳ Twee dagen later, op 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟑 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟑, volgde een nadere afdoening door de aanwezige bestuurders. ✍️ In de stukken wordt benadrukt dat de gemeenteraad van 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 in principe heeft gekozen voor de aanleg ter hoogte van de 𝐋𝐚𝐚𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐒𝐨𝐞𝐬𝐭𝐛𝐞𝐫𝐠𝐞𝐧 en de bijbehorende onttrekking van de overwegen aan het openbaar verkeer om deze definitief te sluiten. 🛑 Indien de raad tijdig akkoord gaat, ligt de beslissing van de raad inzake de af te sluiten overeenkomst en de sluiting van de spoorwegovergangen reeds besloten in de aanleg van de ondergrondse doorgang. 🚇 Er werd op gewezen dat er een financieel of juridisch risico bestaat totdat de raad een definitieve beslissing heeft genomen, maar men achtte de opname van een specifieke vrijwaringsbepaling ten gunste van de vennootschap niet noodzakelijk om eventuele aansprakelijkheid van de gemeente te voorkomen bij het definitief sluiten en onttrekken van de overwegen. ⚖️ Zodra de gewijzigde ontwerp-overeenkomst met de 𝐍.𝐒. definitief is goedgekeurd, zal er zo spoedig mogelijk een formeel voorstel aan de raad worden voorgelegd. 📑

​Het besluit werd bekrachtigd en ondertekend door het dagelijks bestuur van de stad: 🏢
​• 𝐁𝐮𝐫𝐠𝐞𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐞𝐧 𝐖𝐞𝐭𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 🏛️
​• 𝐃𝐞 𝐒𝐞𝐜𝐫𝐞𝐭𝐚𝐫𝐢𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 ✒️

Bron: HUA, 1338.

---

De Bokkenbuurt: Lamstraat, Bokstraat en Kariboestraat

De Geschiedenis van de Bokkenbuurt

De Oorsprong en de Spoorwegen

Aan het eind van de negentiende eeuw verrees er in Utrecht een karakteristieke volksbuurt: de Bokkenbuurt. De wijk werd destijds mede opgebouwd met woningen die specifiek bestemd waren voor de spoorwegmedewerkers van station Lunetten, in opdracht van de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij.

Toen het gemeentebestuur, gevormd door het college van burgemeester en wethouders, zich boog over de naamgeving van de nieuwe straten, besloten zij aan te sluiten bij de geschiedenis van het gebied. Omdat er in de eerdere, omliggende weiden op bescheiden schaal kleine veeteelt werd bedreven met dit soort dieren, kreeg de buurt haar dierlijke straatnamen.

Geografische Ligging en Grenzen

Inbedding in Utrecht-Zuid

De Bokkenbuurt is tegenwoordig een buurt in de stad Utrecht, gelegen in de provincie Utrecht, en maakt officieel deel uit van de wijk Zuid. De geografische ligging van deze subwijk wordt strak begrensd door historische en moderne infrastructurele lijnen.
In het westen grenst de Bokkenbuurt aan de buurt Tolsteeg en in het zuiden aan Hoograven. De drukke Waterlinieweg scheidt de buurt af van de wijk Lunetten. Aan de overzijde van de spoorlijnen — de spoorlijn Amsterdam - Elten richting Arnhem en de spoorlijn Utrecht - Boxtel richting Den Bosch — liggen de Watervogelbuurt en de historische begraafplaatsen Kovelswade (aan de Koningsweg 47) en Soestbergen (aan de Gansstraat 167).

De Spoorwegovergang en de Infrastructuur

De Veranderde Verbindingen

De verbinding met de rest van de stad is door de jaren heen ingrijpend gewijzigd. Tot september 1974 was er in het Houtensepad, vanuit de Watervogelbuurt, nog een spoorwegovergang naar de Bokkenbuurt die geopend was voor alle verkeer.

Na de definitieve sluiting van deze overweg is de situatie veranderd; tegenwoordig ligt er ongeveer 300 meter noordelijker een fietstunnel onder het spoor door voor wandelaars en fietsers.

Stadsvernieuwing en Transformatie

Van Sloop naar Nieuwbouw

Vaf het einde van de jaren '70 onderging de Bokkenbuurt een ingrijpende gedaanteverandering. In het kader van de stadsvernieuwing werd de historische bebouwing van de buurt bijna helemaal vervangen door nieuwbouw.

Het merendeel van de oorspronkelijke huizen — zo'n tachtig woningen — werd gesloopt. Hiervoor in de plaats kwamen ruim honderd nieuwe woningen terug. Later werd er aan de buurt nog één nieuwe straat toegevoegd: de Impalastraat, waarvan de huizen voor een deel zijn ingebouwd in de geluidswal die langs de spoorlijn loopt.

Belangrijke Straten in de Buurt

De Bokstraat en het Houtensepad

Binnen deze buurt vormt de Bokstraat een van de centrale assen. Deze straat loopt vanaf de Maansteenweg tot aan de Hertenstraat en de Gemsstraat, waar de weg in overgaat. Op de Bokstraat komen twee zijstraten uit: de Rendierstraat en de Hertenhof. Direct naast de Bokstraat ligt een belangrijk en beeldbepalend onderdeel van de buurt: de Begraafplaats Tolsteeg.
De Bokstraat is, samen met het historische Houtensepad, een van de weinige oude straten in de Bokkenbuurt die deze grootschalige sloop heeft overleefd en bewaard is gebleven.

Het Stratennetwerk

Het volledige stratennetwerk van de hedendaagse Bokkenbuurt weerspiegelt nog altijd het historische besluit van het gemeentebestuur en bestaat uit de volgende straten, laan en hof:

• Bokstraat
• Elandplein
• Gazellestraat
• Gemsstraat
• Hertestraat
• Hertehof
• Houtensepad
• Impalastraat
• Kariboestraat
• Laan van Kovelswade
• Lamstraat
• Reestraat
• Rendierstraat
• Schaapstraat

Bronnen Wikipedia Bokkenbuurt en Bokstraat, samengesteld met Google Gemini AI.

----

𝐍𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐒𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭𝐧𝐚𝐦𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐆𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 🏛️📜

Op 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟕 𝐣𝐮𝐥𝐢 𝟏𝟖𝟗𝟗 hebben Burgemeester en Wethouders van de gemeente Utrecht 🏛️ een officiële kennisgeving uitgevaardigd voor het vaststellen van nieuwe straatnamen 🛣️ in recent aangelegde delen van de stad. In dit besluit worden zeven specifieke straten en straatgedeelten aangeduid met hun nieuwe naamgeving, met name in de omgeving van de Houtensche Vlakte, de buurt met dierennamen (zoals de Bokstraat, Reestraat en Schaapstraat) 🐐🐑 en de Indische Buurt / Lombok-omgeving (met namen als de Maetsuykerstraat en Van Imhoffstraat) 🗺️. In de akte wordt onder meer verwezen naar de hofstede bewoond door 𝐏. 𝐝𝐞 𝐁𝐫𝐮𝐢𝐣𝐧 🏡 nabij de Houtensche Vlakte.

𝐓𝐫𝐚𝐧𝐬𝐜𝐫𝐢𝐩𝐭𝐢𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐊𝐞𝐧𝐧𝐢𝐬𝐠𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠 🖋️📄

𝐍𝐨. 𝟗𝟖 𝐛𝐢𝐬 𝐚
𝐊𝐞𝐧𝐧𝐢𝐬𝐠𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠 📢
Burgemeester en Wethouders der gemeente Utrecht 🏛️, brengen ter algemeene kennis dat door hen aan de nagenoemde nieuw aangelegde straten 🛣️, de daarachter vermelde namen zijn gegeven:

𝟏º. aan de straat, loopende van den overweg van den spoorweg naar 's-Hertogenbosch 🚂 aan de Houtensche vlakte in zuidelijke richting tot aan de hofstede, bewoond door 𝐏. 𝐝𝐞 𝐁𝐫𝐮𝐢𝐣𝐧 🏡, die van 𝐁𝐨𝐤𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 🐐;

𝟐º. aan de straat, loopende van bedoelden overweg in noordoostelijke richting, evenwijdig aan den spoorweg, die van 𝐋𝐚𝐦𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 🐑;

𝟑º. aan de straat, loopende van de Bokstraat in noordwestelijke richting, die van 𝐑𝐞𝐞𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 🦌;
𝟒º. aan de eerste straat, gelegen tusschen de Lamstraat en de Reestraat, gerekend van af de Bokstraat, loopende van de Reestraat in noordoostelijke richting, die van 𝐒𝐜𝐡𝐚𝐚𝐩𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 🐑;
𝟓º. aan de tweede straat, gelegen tusschen de Lamstraat en de Reestraat, gerekend van af de Bokstraat, loopende van de Reestraat in noordoostelijke en zuidwestelijke richting, die van 𝐇𝐞𝐫𝐭𝐞𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 🦌;

𝟔º. aan de eerste straat, gerekend van af de Kanaalstraat, loopende van de Jan Pieterszoon Coenstraat in westelijke richting, snijdende de Pieter Bothstraat, vervolgens in noordwestelijke richting, snijdende de Johannes Camphuijsstraat en daarna in westelijke richting tot aan den Ouden Rijn (Leidsche kade) die van 𝐌𝐚𝐞𝐭𝐬𝐮𝐲𝐤𝐞𝐫𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 🗺️;

𝟕º. aan de tweede straat, gerekend van de Kanaalstraat af, loopende van de Jan Pieterszoon Coenstraat in oostelijke richting naar de Lombokstraat en in westelijke richting tot de Pieter Bothstraat, die van 𝐕𝐚𝐧 𝐈𝐦𝐡𝐨𝐟𝐟𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 🗺️.

Utrecht 📍, 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟕 𝐣𝐮𝐥𝐢 𝟏𝟖𝟗𝟗

Burgemeester en Wethouders voornoemd,

De Secretaris ✍️                                            De Burgemeester 👑

Bron: HUA, 1007-1. Samengesteld met Google Gemini AI.

----

𝐖𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠𝐛𝐨𝐮𝐰 𝐞𝐧 𝐒𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭𝐚𝐚𝐧𝐥𝐞𝐠 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐏𝐚𝐝
In het najaar van 1911 vroeg 𝐉. 𝐀. 𝐝𝐞𝐧 𝐓𝐢𝐞𝐭𝐞𝐫 vergunning aan voor de bouw van 20 𝐚𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝𝐞𝐫𝐬𝐰𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 aan het Houtensche Pad te Utrecht, nabij de Algemene Begraafplaats.
Op 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟏𝟏 adviseerde de 𝐃𝐢𝐫𝐞𝐜𝐭𝐞𝐮𝐫 𝐝𝐞𝐫 𝐆𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞𝐰𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧 positief, maar onder strikte voorwaarden:

• Rooilijn & Weg: Breedte van 12 meter vanaf de westelijke heg; verkaveling moet gecontroleerd worden om doodlopende sloppen te voorkomen.
• Kosten & Eigendom: Kosten voor straataanleg en riolering (naar de Koningsweg) zijn voor de aanvrager. De voorgrond dient correct onderhouden of overgedragen te worden aan de gemeente.
• Wetgeving: Op basis van art. 48 van de Begrafeniswet is bouw op deze afstand toegestaan.

Op 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟔 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟏𝟏 besprak de Commissie van Fabricage de aanvraag (ingekomen op 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟏𝟏 na het adres van 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟒 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟏𝟏). Belangrijkste bespreekpunten waren:

• Precedentwerking: Het verlenen van gemeentelijke faciliteiten voor straataanleg en riolering kan een ongewenst duur precedent scheppen voor de toekomst.
• Beheer voorgrond: Onduidelijkheid over de rechtstoestand, openbaarheid en onderhoud van de strook grond voor de woningen.
• Herindeling: Een voorgestelde alternatieve terreinindeling werd positief ontvangen, maar vergt nog nader onderzoek naar de wettelijke afstand tot de begraafplaats.

𝐁𝐞𝐭𝐫𝐨𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐏𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧𝐞𝐧

• 𝐉. 𝐀. 𝐝𝐞𝐧 𝐓𝐢𝐞𝐭𝐞𝐫 (Aanvrager)
• 𝐃𝐢𝐫𝐞𝐜𝐭𝐞𝐮𝐫 𝐝𝐞𝐫 𝐆𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞𝐰𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧 (Adviseur)
• 𝐇𝐨𝐨𝐟𝐝-𝐈𝐧𝐬𝐩𝐞𝐜𝐭𝐞𝐮𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐁𝐨𝐮𝐰- 𝐞𝐧 𝐖𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠𝐭𝐨𝐞𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭 (Adviseur Begrafeniswet)

Bron: HUA, 1007-3. Samengesteld met Google Gemini AI.

----

Overnamen Houtensepad: van Provincie Utrecht maar gemeente Utrecht

📜 𝐎𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐖𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐎𝐧𝐝𝐞𝐫𝐡𝐨𝐮𝐝𝐬𝐥𝐚𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐆𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 🏛️📑
In het najaar van 𝟏𝟗𝟓𝟗 vond er een belangrijke bestuurlijke en infrastructurele herstructurering plaats tussen het Provinciaal Bestuur van Utrecht en het gemeentebestuur van Utrecht. Uit de archiefstukken en openbare besluiten blijkt hoe diverse wegen, waaronder historische invalswegen en polderlinten, formeel werden overgedragen qua beheer en onderhoud ter ondersteuning van de stedelijke uitbreidingsplannen, zoals de ontwikkeling van Kanaleneiland. 🚗🛣️
De geciteerde documenten omvatten onder meer officiële briefwisselingen, besluiten van Burgemeester en Wethouders van Utrecht, adviezen van de afdeling Openbare Werken en het uiteindelijke besluit van Provinciale Staten van Utrecht. 📜🔍

🗓️ 𝐃𝐚𝐭𝐮𝐦𝐬 𝐞𝐧 𝐁𝐞𝐬𝐭𝐮𝐮𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞  Besluitvorming

Het traject van afstemming en besluitvorming voltrok zich via de volgende cruciale momenten en vergaderingen:

• 𝐳𝐚𝐭𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟑 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟓𝟗: De initiële verzoeksbrief inzake het overdragen van gedeelten van Provinciale weg nr. 𝟐𝟐 tussen de Liesbosbrug en de gemeentegrens.
• 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟐 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟓𝟗: Nader bestuurlijk overleg tussen vertegenwoordigers en de Directeur-Hoofdingenieur van de Provinciale Waterstaat van Utrecht.
• 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟔 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟓𝟗: Het besluit van Burgemeester en Wethouders van Utrecht (onder nummer 𝟔𝟎𝟑𝟐 𝐎.𝐖.) waarin aan de heren Gedeputeerde Staten van Utrecht werd meegedeeld dat de gemeenteraad bereid is in te stemmen met de overdracht van de wegvakken.
• 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟗 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟓𝟗: De officiële voordracht van Gedeputeerde Staten van de provincie Utrecht (Afdeling 𝟐 𝐁, Nr. 𝟐𝟐𝟑𝟐/𝟑𝟖𝟐) aan de Staten van de provincie Utrecht.
• 𝐟𝐨𝐫𝐦𝐞𝐥𝐞 𝐚𝐟𝐝𝐨𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐩 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟏 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟓𝟗: Ingekomen stuk bij de Gemeente Utrecht naar aanleiding van het besluit van 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟗 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟓𝟗.

🏢 𝐁𝐞𝐭𝐫𝐨𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐁𝐞𝐬𝐭𝐮𝐮𝐫𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐞𝐧 𝐅𝐮𝐧𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐫𝐢𝐬𝐬𝐞𝐧

In de overlegstructuur en ondertekening van de provinciale en gemeentelijke besluiten staan de volgende personen vermeld:
• 𝐦𝐫. 𝐕𝐚𝐧 𝐋𝐲𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐒𝐚𝐧𝐝𝐞𝐧𝐛𝐮𝐫𝐠
(Voorzitter van Gedeputeerde Staten van de provincie Utrecht, standplaats Utrecht)
• 𝐦𝐫. 𝐏𝐡. 𝐋𝐨𝐠𝐠𝐞𝐫𝐬
(Griffier van de provincie Utrecht, standplaats Utrecht)

🗺️ 𝐎𝐦𝐬𝐜𝐡𝐫𝐢𝐣𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐎𝐯𝐞𝐫𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐖𝐞𝐠𝐯𝐚𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐏𝐞𝐫𝐜𝐞𝐞𝐥𝐬𝐠𝐞𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧𝐬

De overdracht betreft specifieke wegvakken, bermen, slootkanten en bijbehorende kunstwerken binnen de gemeente Utrecht:
a. De 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭𝐰𝐞𝐠 (gedeelte van provinciale weg nr. 𝟐𝟐), strekkende van de Liesbosbrug tot het viaduct in rijksweg nr. 𝟏𝟐, met een lengte van 𝟔𝟕𝟓 meter. Dit omvat de verharding, de wederzijds aanliggende rijwielpaden, de bermen met beplanting en de gehele westelijke bermsloot. 🛣️

b. Het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 (gedeelte van provinciale weg nr. 𝟖), strekkende van de bij het Rijk (Oorlog) in onderhoud zijnde brug over de Fortgracht van de Lunetten (even ten zuiden van de Oude Liesbosweg) tot 𝟑𝟑𝟐 meter ten noorden van het viaduct over rijksweg nr. 𝟏𝟐, met een totale lengte van 𝟏𝟒𝟔𝟐 meter. Omvattende de verharding, de bermen met beplanting en de naar de weg toegekeerde helften van de wederzijdse bermsloten. 🌳
c. De 𝐊𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠𝐬𝐰𝐞𝐠 (gedeelte van provinciale weg nr. 𝟗), strekkende van de Tamboersdijk tot het meest zuidoostelijke punt van de aansluiting van de Mereveldseweg, met een lengte van 𝟗𝟏𝟓 meter. Omvattende de verharding, de bermen met beplanting en de gehele westelijke bermsloot, voor zover deze niet behoort tot de Oudwulverbroekwetering. 🌾
d. De 𝐖𝐞𝐠 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐬 𝐝𝐞 𝐕𝐞𝐜𝐡𝐭, van de grens met de gemeente Maarssen tot de Jagerskade, ter lengte van 𝟑𝟐𝟖𝟖 meter. Omvattende de verharding, de bermen met de beschoeiing langs de Vecht, alsmede de vaste brug over de Klopvaart. 🌉

💰 𝐅𝐢𝐧𝐚𝐧𝐜𝐢ë𝐥𝐞 𝐑𝐞𝐠𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐞𝐧 𝐀𝐟𝐤𝐨𝐨𝐩𝐬𝐨𝐦𝐦𝐞𝐧

Voor de overdracht van de onderhoudslasten en kunstwerken zijn de volgende specifieke financiële voorwaarden en afkoopsommen vastgesteld:

• Voor de onderhoudskosten van de wegvakken van de Utrechtse straatweg, het Houtensepad en de Koningsweg ontvangt de gemeente een jaarlijkse vergoeding van maximaal ƒ 𝟑.𝟎𝟎𝟎,- per kilometer, zolang deze op het provinciaal wegenplan voorkomen. 💶

• Ter zake van de algehele bevrijding van de onderhoudslast van de Weg langs de Vecht en de daarin gelegen vaste brug over de Klopvaart is een eenmalige afkoopsom vastgesteld van ƒ 𝟐𝟏𝟓.𝟓𝟎𝟎,- (gekapitaliseerd tegen de penning 𝐗𝐗𝐕). 💵

• Alle in de overdracht begrepen weggedeelten en bijbehorende kunstwerken die eigendom zijn van de provincie worden aan de gemeente Utrecht overgedragen voor het symbolische bedrag van ƒ 𝟏,- in totaal. 🪙

🏛️ 𝐇𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐀𝐧𝐚𝐥𝐲𝐬𝐞 𝐞𝐧 𝐒𝐚𝐦𝐞𝐧𝐯𝐚𝐭𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬𝐞 𝐆𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞𝐫𝐚𝐚𝐝𝐬- 𝐞𝐧 𝐍𝐨𝐭𝐚𝐫𝐢ë𝐥𝐞 𝐁𝐞𝐬𝐥𝐮𝐢𝐭𝐞𝐧

📌 𝐈𝐧𝐥𝐞𝐢𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐞𝐧 𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐱𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐎𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭

In de tweede helft van de twintigste eeuw vond er in de gemeente Utrecht een omvangrijke herstructurering en optimalisatie plaats van het eigendom en beheer van diverse provinciale infrastructuurwerken, wegen en omliggende gronden. Om te zorgen voor een logisch en efficiënt beheer van de wegenstructuur en aanpalende terreinen binnen de gemeentegrenzen, traden het gemeentebestuur van Utrecht en het provinciaal bestuur van Utrecht met elkaar in overleg over de eigendomsoverdracht van onder meer gedeelten van de Utrechtsestraatweg, het Houtensepad en de gronden nabij de Koningsweg.

De formele besluitvorming hiervoor werd in gang gezet door een voorstel van het College van Burgemeester en Wethouders van Utrecht op 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟐 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟔𝟐 (Gedrukt Verslag 1962, nr. 10). In deze voordracht werd voortgebouwd op eerdere raadsbesluiten uit 𝐭𝐮𝐞𝐬𝐝𝐚𝐲 𝟐𝟕 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟓𝟗 en 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟏. Het officiële besluit van de gemeenteraad van Utrecht werd genomen in de openbare raadsvergadering van 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟔𝟐. Dit raadsbesluit werd vervolgens bekrachtigd en goedgekeurd door het college van Gedeputeerde Staten van Utrecht op 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟓 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟏𝟗𝟔𝟐 (No. 1689 D.M.). De uiteindelijke notariële en financiële afhandeling vond plaats ten stadhuize van Utrecht op 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟏 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟔, waarna het definitieve gemeentelijke uitvoeringsbesluit werd opgesteld op 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟔.

🗺️ 𝐆𝐞𝐝𝐞𝐭𝐚𝐢𝐥𝐥𝐞𝐞𝐫𝐝𝐞 𝐎𝐛𝐣𝐞𝐜𝐭- 𝐞𝐧 𝐊𝐚𝐝𝐚𝐬𝐭𝐫𝐚𝐥𝐞 𝐆𝐞𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧𝐬

De overgedragen onroerende goederen omvatten diverse weggedeelten, paden en aanliggende percelen in de kadastrale gemeente Utrecht. In de akten en bijbehorende raadsbesluiten worden de perceelnummers en oppervlakten zeer specifiek aangeduid:

1. Utrechtsestraatweg (Tekening nr. A 13.005)

Het gedeelte van de Utrechtsestraatweg, zoals aangegeven op de bijbehorende tekening met een gele kleur. Dit omvat de volgende kadastrale percelen:

• Kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐑, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟕𝟖 (geheel)

• Kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐑, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟕𝟗 (gedeeltelijk, in de latere notariële akte aangeduid als nummer 239 gedeeltelijk)

Deze percelen van de Utrechtsestraatweg hebben tezamen een totale grootte van 𝟎,𝟏𝟑,𝟕𝟎 𝐡𝐚 (1.370 m²).
2. Houtensepad (Tekening nr. A 13.007)
Het gedeelte van het Houtensepad, op de bijbehorende tekening eveneens met een gele kleur aangegeven. Dit betreft de navolgende kadastrale percelen:
• Kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐔, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟏𝟔 (geheel)
• Kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐔, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟑𝟒 (geheel)
• Kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐎, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟐𝟐𝟔 (gedeeltelijk)
Het Houtensepad omvat met deze drie percelen tezamen een oppervlakte van 𝟏,𝟏𝟒,𝟑𝟎 𝐡𝐚 (11.430 m²).

3. Koningsweg en Aanpalende Strook Grond

Bij de notariële afhandeling op 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟏 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟔 werd tevens een gedeelte van de Koningsweg met een aangrenzende strook grond overgedragen, behorende tot het besluit van 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟏:
• Kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐎, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟐𝟔𝟗 (geheel)
• Kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐎, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟑𝟔𝟓 (gedeeltelijk)
Deze gronden rondom de Koningsweg hebben een totale grootte van circa 𝟏𝟖.𝟗𝟑𝟖 𝐦².

👥 𝐁𝐞𝐭𝐫𝐨𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐏𝐚𝐫𝐭𝐢𝐣𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐀𝐦𝐛𝐭𝐞𝐧𝐚𝐫𝐞𝐧

Voor de totstandkoming, vertegenwoordiging en notariële bekrachtiging van deze overdrachten staan de volgende ambtelijke functionarissen en notarissen vermeld in de stukken:
• 𝐦𝐫. 𝐉. 𝐇𝐨𝐟𝐬𝐭𝐞𝐝𝐞
• 𝐂. 𝐉. 𝐀. 𝐝𝐞 𝐑𝐚𝐧𝐢𝐭𝐳
• 𝐁. 𝐝𝐞 𝐆𝐨𝐞𝐝𝐞
• 𝐉. 𝐀. 𝐂. 𝐭𝐞𝐧 𝐁𝐨𝐞𝐤𝐞𝐥

💰 𝐅𝐢𝐧𝐚𝐧𝐜𝐢ë𝐥𝐞 𝐁𝐞𝐩𝐚𝐥𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐊𝐨𝐨𝐩𝐩𝐫𝐢𝐣𝐬

Aangezien deze eigendomsoverdrachten een publieke taakverschuiving en beheersoverdracht betreffen tussen de Provincie Utrecht en de Gemeente Utrecht, zijn voor de transacties symbolische koopprijzen vastgesteld:
In het gemeenteraadsbesluit van 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟔𝟐 werd de koopsom voor het verkrijgen van alle rechten van eigendom op de Utrechtsestraatweg en het Houtensepad bepaald op een totale som van ƒ 𝟐,-.
In de definitieve notariële akte en het uitvoeringsbesluit van 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟔, waarin tevens de aankoop van de strook grond bij de Koningsweg werd meegenomen, bedroeg de totale koopprijs in totaal ƒ 𝟑,-.

📜 𝐓𝐫𝐚𝐧𝐬𝐜𝐫𝐢𝐩𝐭𝐢𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐎𝐟𝐟𝐢𝐜𝐢ë𝐥𝐞 𝐁𝐞𝐬𝐥𝐮𝐢𝐭𝐞𝐧

Gemeenteraadsbesluit Utrecht (𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟔𝟐):
De Raad der gemeente Utrecht,

Gelezen de voordracht van Burgemeester en Wethouders van 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟐 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟔𝟐 (Gedr. Verz. 1962, nr. 10);
Gelet op artikel 171 der Gemeentewet;

BESLUIT:

I. van de provincie Utrecht tegen een koopprijs van ƒ 𝟐,- in totaal alle rechten van eigendom over te nemen, welke zij kan doen gelden op:

a. de gedeelten van de Utrechtsestraatweg, welke op de bij dit besluit behorende tekening nr. A 13.005 met een gele kleur zijn aangegeven, kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐑, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟕𝟖 geheel en 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟕𝟗 gedeeltelijk, en tezamen groot 0.13.70 ha;

b. het gedeelte van het Houtensepad, hetwelk op de eveneens bij dit besluit behorende tekening nr. A 13.007 met een gele kleur is aangegeven, kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐔, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫𝐬 𝟏𝟔 en 𝟑𝟒, beide geheel, en 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐎, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟐𝟐𝟔 gedeeltelijk, tezamen groot 1.14.30 ha;
II. Burgemeester en Wethouders te machtigen het terzake vorderlinge te verrichten.

Aldus besloten in de openbare vergadering van de Raad, gehouden op 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟔𝟐.
Besluit Burgemeester en Wethouders van Utrecht (𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟔):

BURGEMEESTER EN WETHOUDERS VAN UTRECHT

Overwegende, dat op 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟏 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟔 ten Stadhuize, voor 𝐦𝐫. 𝐉. 𝐇𝐨𝐟𝐬𝐭𝐞𝐝𝐞, notaris alhier, is verleden de akte inzake de aankoop door de gemeente van de provincie Utrecht, van:
a. een gedeelte van de Koningsweg met aangrenzende strook grond, kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐎, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟐𝟔𝟗 geheel en 𝟑𝟔𝟓 gedeeltelijk, in totaal groot ± 18.938 m²;

b. een gedeelte van het Houtensepad, kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐔, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫𝐬 𝟏𝟔 en 𝟑𝟒 en 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐎, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟐𝟐𝟔 gedeeltelijk, in totaal groot 11.430 m², en twee gedeelten van de Utrechtsestraatweg, kadastraal bekend gemeente Utrecht, 𝐒𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞 𝐑, 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟕𝟖 geheel en 𝐧𝐮𝐦𝐦𝐞𝐫 𝟐𝟑𝟗 gedeeltelijk, tezamen groot 1.370 m²,

ter uitvoering van de raadsbesluiten van 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟏, nr. 6468 O.W. en 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟓 𝐣𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟔𝟐, nr. 171 O.W., goedgekeurd door de Gedeputeerde Staten der provincie Utrecht, bij beschikking van onderscheidenlijk 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟏 𝐝𝐞𝐜𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟏 (en 𝐝𝐢𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝓓 𝐦𝐚𝐚𝐫𝐭 𝟏𝟗𝟔𝟐);

Overwegende, dat daarbij door de gemeente is betaald een koopprijs van ƒ 𝟑,- in totaal;
BESLUITEN: hiervan bij afschrift van dit besluit, mededeling te doen aan...
UTRECHT, 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟏 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟔𝟔.

Nieuwbouwwijk Lunetten en inpassing van het Houtensepad

Aanleg nieuwe provinciale verbinding, Utrecht, Nieuwegein - Houten

🚌 𝐃𝐞 𝐍𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐖𝐞𝐠 𝐓𝐮𝐬𝐬𝐞𝐧 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧 𝐄𝐧 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐈𝐧 𝐆𝐞𝐛𝐫𝐮𝐢𝐤 𝐆𝐞𝐧𝐨𝐦𝐞𝐧
Het lokale verkeerslandschap rondom de gemeente Houten onderging in de maand september van het jaar 𝟏𝟗𝟕𝟒 een ingrijpende verandering. Zoals vermeld in het eerste krantenartikel van 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟏 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟒, was de gloednieuwe wegverbinding tussen Houten en Utrecht zover gereed dat deze officieel op 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟔 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟒 in gebruik kon worden genomen. Deze openstelling had grote gevolgen voor zowel het reguliere autoverkeer als voor de openbare busdiensten in de regio. 🛣️

Door de ingebruikname van deze nieuwe verkeersader reed de lijndienst van de 𝐍𝐕 𝐕𝐞𝐫𝐞𝐧𝐢𝐠𝐝 𝐒𝐭𝐫𝐞𝐞𝐤𝐯𝐞𝐫𝐯𝐨𝐞𝐫 𝐖𝐞𝐬𝐭𝐧𝐞𝐝𝐞𝐫𝐥𝐚𝐧𝐝 vanaf die bewuste maandag niet langer via de oude, vertrouwde 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬𝐞𝐰𝐞𝐠 en het historische 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 om Utrecht te bereiken. In plaats daarvan werd een geheel nieuwe route geïntroduceerd die via de zogeheten 𝐄𝐧𝐠𝐞𝐥𝐞𝐧𝐛𝐨𝐜𝐡𝐭 zou gaan rijden. Dit betekende een aanzienlijke modernisering en stroomlijning van het regionale busvervoer tussen de groeiende gemeente Houten en de nabijgelegen domstad. 🚌

📍 𝐃𝐞 𝐀𝐚𝐧𝐠𝐞𝐩𝐚𝐬𝐭𝐞 𝐑𝐨𝐮𝐭𝐞𝐬 𝐄𝐧 𝐇𝐚𝐥𝐭𝐞𝐬 𝐈𝐧 𝐃𝐞 𝐒𝐭𝐚𝐝

Binnen de gemeentegrenzen van Utrecht bracht de routewijziging de nodige aanpassingen met zich mee voor de reizigers. De oude route, die liep via het traject 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝, 𝐋𝐚𝐦𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭, 𝐎𝐩𝐚𝐚𝐥𝐰𝐞𝐠 en de 𝐒𝐚𝐟𝐟𝐢𝐞𝐫𝐥𝐚𝐚𝐧, werd vanaf 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟔 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟒 definitief gewijzigd. De bussen verplaatsten hun traject naar de 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞𝐰𝐞𝐠 𝐒 𝟏𝟑 – 𝐒 𝟏𝟗, om vervolgens langs de 𝐆𝐫𝐨𝐞𝐧𝐭𝐞𝐧𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐧𝐠 via 𝐋𝐚𝐚𝐠𝐫𝐚𝐯𝐞𝐧 naar het verkeersplein 𝐑𝐢𝐣𝐤𝐬𝐰𝐞𝐠 𝟏𝟐 onder Nieuwegein-Utrecht te koersen. Vanaf dat knooppunt werd een gedeelte van 𝐑𝐢𝐣𝐤𝐬𝐰𝐞𝐠 𝟏𝟐 gevolgd tot aan de cruciale afslag naar de 't 𝐆𝐨𝐲𝐥𝐚𝐚𝐧. 🗺️

Voor reizigers met de bestemming Centraal Station veranderde er eveneens het een en ander wat betreft de stopplaatsen. De route richting het Utrechtse hoofdstation liep voortaan vanaf de 𝐆𝐨𝐲𝐥𝐚𝐚𝐧 via de 𝐂𝐨𝐧𝐬𝐭𝐚𝐧𝐭 𝐄𝐫𝐳𝐞𝐢𝐣𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭, met strategische haltes bij de 𝐓𝐨𝐥𝐬𝐭𝐨𝐲𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 (in de tekst vermeld als 𝐕𝐮𝐥𝐭𝐨𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭), de 𝐒𝐦𝐚𝐫𝐚𝐠𝐝𝐩𝐥𝐞𝐢𝐧, de 𝐁𝐫𝐢𝐥𝐣𝐚𝐧𝐭𝐥𝐚𝐚𝐧, de 𝐁𝐚𝐝𝐞𝐧 𝐏𝐨𝐰𝐞𝐥𝐥𝐰𝐞𝐠 en de 𝐕𝐨𝐧𝐝𝐞𝐥𝐥𝐚𝐚𝐧. Hierbij werden belangrijke stoppunten aangedaan zoals de 𝐀𝐜𝐚𝐝𝐞𝐦𝐢𝐬𝐜𝐡 𝐙𝐢𝐞𝐤𝐞𝐧𝐡𝐮𝐢𝐬 en de 𝐍𝐢𝐜. 𝐁𝐞𝐞𝐭𝐬𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭, waarna de bus via het 𝐖𝐢𝐥𝐥𝐞𝐦𝐬𝐩𝐥𝐚𝐧𝐭𝐬𝐨𝐞𝐧, de halte 𝐖𝐢𝐥𝐥𝐞𝐦𝐬𝐯𝐢𝐚𝐝𝐮𝐜𝐭 en het 𝐌𝐨𝐫𝐞𝐞𝐥𝐬𝐞𝐩𝐚𝐫𝐤 het 𝐒𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬𝐩𝐥𝐞𝐢𝐧 bereikte. 🚉

Door deze grootschalige routewijziging kwamen de oude, vertrouwde bushaltes bij de 𝐋𝐚𝐦𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 en op de 𝐒𝐚𝐟𝐟𝐢𝐞𝐫𝐥𝐚𝐚𝐧 definitief te vervallen. De krant merkte destijds op dat het in de uitdrukkelijke bedoeling lag dat er in de nabije toekomst een gloednieuwe halte bij de 𝐆𝐫𝐨𝐞𝐧𝐭𝐞𝐧𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐧𝐠 in Utrecht in gebruik genomen zou gaan worden, om zo de bereikbaarheid van dit economische knooppunt te optimaliseren. 🍏

🚗 𝐓𝐞 tij𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐌𝐚𝐚𝐭𝐫𝐞𝐠𝐞𝐥𝐞𝐧 𝐕𝐨𝐨𝐫 𝐇𝐞𝐭 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐯𝐞𝐫𝐤𝐞𝐞𝐫 𝐄𝐧 𝐅𝐢𝐞𝐭𝐬𝐞𝐫𝐬
Voor het reguliere autoverkeer gold dat men voorlopig nog gebruik kon blijven maken van de oude, vertrouwde route. Dit bleef mogelijk ondanks het feit dat de officiële aansluiting op de 𝐑𝐢𝐣𝐤𝐬𝐰𝐞𝐠 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 – 𝐀𝐫𝐧𝐡𝐞𝐦 op dat moment weliswaar direct tot stand leek te komen, maar de definitieve voltooiing nog even op zich liet wachten. De planning was destijds dat het oude viaduct over de rijksweg medio 𝟏𝟗𝟕𝟓 volledig zou gaan verdwijnen. 🏗️

Tot die tijd werden fietsers en bromfietsers nadrukkelijk geadviseerd en verplicht om nog gebruik te blijven maken van de 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬𝐞𝐰𝐞𝐠 en het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝. Ondertussen liepen er op de achtergrond uitgebreide onderzoeken naar het eventueel invoeren van een alternatieve tweewielerroute via het gebied rond het 𝐁𝐥𝐚𝐮𝐰𝐞 𝐇𝐮𝐢𝐬 (in de tekst geschreven als 𝐁𝐥𝐚𝐢𝐣𝐰𝐞 𝐇𝐮𝐢𝐬). Om deze infrastructurele plannen verder te bespreken en te toetsen, stond er in de week van publicatie een officiële hoorzitting gepland in het 𝐏𝐫𝐨𝐯𝐢𝐧𝐜𝐢𝐞𝐡𝐮𝐢𝐬. 🏛️

Het tweede krantenbericht, gedateerd op 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟕 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞 r 𝟏𝟗𝟕𝟒, bevestigde met een bijbehorende foto nogmaals dat de nieuwe weg tussen Houten en Utrecht inderdaad vanaf de voorafgaande maandagmiddag volledig was opengesteld voor het rijdende verkeer. De begeleidende tekst onderstreepte dat de bussen van 𝐖𝐞𝐬𝐭𝐧𝐞der𝐥𝐚𝐧𝐝 vanaf dat moment definitief via de 𝐄𝐧𝐠𝐞𝐥𝐞𝐧𝐛𝐨𝐜𝐡𝐭 bij 𝐋𝐚𝐚𝐠𝐫𝐚𝐯𝐞𝐧 reden, in plaats van de historische routes over de 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐬𝐞𝐰𝐞𝐠 en het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 te handhaven. 📸

Naamgeving: Houtensepad, Meerkoetstraat en het Oude Houtensepad

✉️ 𝐄𝐞𝐧 𝐕𝐥𝐨𝐞𝐢𝐞𝐧𝐝 𝐞𝐧 𝐇𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐬𝐜𝐡 𝐒𝐚𝐦𝐞𝐧𝐯𝐚𝐭𝐭𝐞𝐧𝐝 𝐕𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝

Op 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟓 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟔 werd een zeer gedetailleerde en dringende brief opgesteld door een betrokken en trotse burger uit Utrecht 🏛️. Deze brief was rechtstreeks gericht aan het 𝐂𝐨𝐥𝐥𝐞𝐠𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐁𝐮𝐫𝐠𝐞𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐞𝐧 𝐖𝐞𝐭𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐝𝐞𝐫 𝐠𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭. De aanleiding voor dit schrijven was een voorgenomen besluit van de gemeente om de historische straatnaam van het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 ingrijpend te wijzigen in de 𝐌𝐞𝐞𝐫𝐤𝐨𝐞𝐭𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭. Dit voornemen stuitte op hevig verzet en diepe onvrede onder de lokale bewoners van deze karakteristieke buurt 🏡.

De opsteller van de brief introduceert zichzelf als een zeventigjarige, geboren en getogen 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫 die al sinds zijn geboorte woonachtig is aan het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝. Vanuit deze diepe historische betrokkenheid reageert hij op een eerdere formele brief van de gemeente Utrecht met kenmerk 𝐍𝐫. 𝟒𝟗𝟒𝟗 𝐈𝐈 𝐀𝐙, die gedateerd was op 𝐰𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟑 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟏𝟗𝟕𝟔. De gemeente had destijds een enquête ingesteld onder de bewoners van de percelen aan het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝, maar volgens de briefschrijver was de opzet daarvan verre van representatief en kon de uitkomst ervan gerust als een "farce" worden beschouwd. Om de werkelijke stem van de buurt te laten horen, was er in de tussentijd door de buurtbewoners zelf al actie ondernomen 📊.

Onder leiding van een daadkrachtige woordvoerster werd er namelijk een onafhankelijk buurtonderzoek op poten gezet. De resultaten van deze eigen 'huis-aan-huis-enquête' lieten een totaal ander beeld zien dan de ambtelijke cijfers deden vermoeden. Waar de gemeente sprak over een bepaalde verhouding, toonde het buurtinitiatief aan dat een overtuigende meerderheid van de bewoners fel tegen de naamswijziging was gekant. De bewoners voelden absoluut geen enkele binding met een naam als de 𝐌𝐞𝐞𝐫𝐤𝐨𝐞𝐭𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 en wilden de historische identiteit van hun vertrouwde pad ten koste van alles beschermen 🌳.

In het lopende verhaal legt de schrijver op een levendige manier uit waarom de naam 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 zo cruciaal is voor de cultuurhistorie van 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭. Aan de linkerzijde van dit pad (komende vanaf de 𝐆𝐚𝐧𝐬𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭) bevinden zich riante en relatief nieuwe woonhuizen die in uitstekende staat verkeren. Aan de rechterzijde sieren maar liefst twee monumenten de omgeving. Het meest in het oog springende monument is het zogeheten "𝐎𝐮𝐝𝐞 𝐓𝐨𝐥𝐡𝐮𝐢𝐬", een prachtig historisch overblijfsel van 'oud Utrecht' dat onlosmakelijk met het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 is verbonden. Het schrappen van de straatnaam zou volgens de briefschrijver beijkomen op een visuele en historische 'begrafenis' van dit eeuwenoude erfgoed 🚂.

Daarnaast huisvest het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 diverse actieve ondernemers met uitgebreide internationale relaties en bevindt zich er het alom bekende lokale dierenasiel. De schrijver wijst er fijntjes op dat eventuele saneringsplannen en stadsvernieuwing zich veel beter kunnen richten op de nabijgelegen 𝐋𝐚𝐦𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭. De woningen aan de 𝐋𝐚𝐦𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 verkeren in een aanzienlijk slechtere hygiënische en sanitaire staat (waarbij zelfs basale sanitaire voorzieningen en wc's tekortschieten) en voldoen absoluut niet aan de eisen van moderne behuizing. Het is dan ook volstrekt onlogisch om de naam van het goed onderhouden en historische 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚d op te offeren 🚧.

Om het college van 𝐁𝐮𝐫𝐠𝐞𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐞𝐧 𝐖𝐞𝐭𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 tegemoet te komen, sluit de brief af met zeven zeer concrete en constructieve suggesties om de oriëntatie in de wijk te waarborgen zonder historische schade aan te richten. Zo wordt geopperd om het specifieke weggedeelte van de 𝐋𝐚𝐦𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭 vanaf het benzine-servicestation 𝐋𝐮𝐧𝐞𝐭𝐭𝐞𝐧 tot aan de straathoek tegenover de afgesloten spoorwegovergang simpelweg om te dopen tot de "𝐕𝐞𝐫𝐥𝐞𝐧𝐠𝐝𝐞 𝐋𝐚𝐦𝐬𝐭𝐫𝐚𝐚𝐭". Op deze manier blijven de historische stadskaarten van 𝐔𝐭𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭 gespaard van ingrijpende wijzigingen, worden onnodige gemeentelijke kosten voorkomen en blijft het karakter van het 𝐇𝐨𝐮𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞𝐩𝐚𝐝 onverkort behouden voor de toekomst 🗺️.

👤 𝐁𝐞𝐭𝐫𝐨𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐏𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐞𝐥𝐝 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐂𝐨𝐫𝐫𝐞𝐬𝐩𝐨𝐧𝐝𝐞𝐧𝐭𝐢𝐞

Hieronder volgt het overzicht van de personen die expliciet in het document worden genoemd, strikt weergegeven volgens de gevraagde opsommingslijst:
• 𝐃. 𝐁𝐨𝐭𝐡𝐨𝐟

• 𝐌. 𝐁𝐨𝐭𝐡𝐨𝐟-𝐯. 𝐁𝐞𝐞𝐬𝐭

🔍 𝐊𝐚𝐝𝐚𝐬𝐭𝐫𝐚𝐥𝐞 𝐞𝐧 𝐓𝐨𝐩𝐨𝐠𝐫𝐚𝐟𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐎𝐦𝐬𝐜𝐡𝐫𝐢𝐣𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐎𝐛𝐣𝐞𝐜𝐭

Aangezien dit specifieke document een ambtelijk bezwaarschrift/correspondentiebrief betreft en geen notariële leveringsakte of hypotheekakte nummer 4, zijn er in de tekst geen formele kadastrale secties, perceelnummers of titels van herkomst en eerdere verkrijging opgenomen. Wel bevat het document uiterst gedetailleerde geografische en topografische aanduidingen van de betreffende onroerende goederen en de openbare ruimte:

• 𝐊𝐚𝐝𝐚𝐬𝐭𝐫𝐚𝐥𝐞 𝐆𝐞𝐦𝐞𝐞𝐧𝐭𝐞 / Locatie: Utrecht (buurtomgeving Bokkenbuurt / Lunetten).
Exacte objecten en huisnummers:

• Houtensepad nummer 2 (het woonhuis van de schrijver zelf, destijds reeds geparafeerd voor de monumentenlijst).
• Houtensepad nummer 74a (het adres van de woordvoerster van het buurtcomité).
• Houtensepad nummer 1 en nummer 3 (locatieaanduidingen van het monumentale "Oude Tolhuis").
• Omgevingskenmerken en straten: Gelegen nabij de Gansstraat, de Lamstraat, de Bokstraat, het benzine-servicestation Lunetten, de zogenaamde "witte pomp" en de (destijds recentelijk afgesloten) spoorwegovergang.
• Bron: HUA, 1338.

Bron: HUA, beeldbank, catalogusnummer: 216860.

Plattegrond van de stad Utrecht met directe omgeving; met weergave van het stratenplan met straatnamen (ged.), wegen, spoorlijnen, watergangen, bruggen, belangrijke gebouwen en plantsoenen.
Met weergave van twee ontwerpen voor de Oosterspoorweg tussen de Rhijnspoorweg / Staatsspoorweg (Lunetten) en de spoorlijn Utrecht-Amersfoort bij het fort Blauwkapel:
A: Door Oudwijk achter de Maliebaan.
B: Langs de oostelijke Stadsbuitengracht met een station bij de Hiëronymusplantsoen.

Uitsneden van de rechteronderkant van de sporen bij Lunetten in 1870. 

12.     Houtenseweg -

Beschrijving uit de notulen van de gemeenteraad Houten uit 1929:

"𝟱. 𝗱𝗲 𝗛𝗼𝘂𝘁𝗲𝗻𝘀𝗰𝗵𝗲 𝘄𝗲𝗴, de provinciale weg 𝗨𝘁𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁-𝗛𝗼𝘂𝘁𝗲𝗻 van de grens der gemeente 𝗨𝘁𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁 by "𝗗𝗲 𝗞𝗼𝗽𝗽𝗲𝗹" gaande tot de brug over de 𝗪𝗮𝘆𝗲𝗻𝘀𝗰𝗵𝗲 𝘄𝗲𝘁𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴, deze brug inbegrepen."

Bij besluit van van de gemeenteraad van de gemeente Houten vastgesteld op woensdag 13 maart 1929.

De Houtenseweg is per vrijdag 1 januari 1954 overgegaan van de gemeente Houten (Oud-Wulven/Maaarschalkerweerd) naar de gemeente Utrecht. Dit in verband met de gemeenteannexatie en grenscorrectie met omliggende gemeenten.

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht ingetrokken op dinsdag 12 januari 1982. (Kenmerkn. 12-1-182, nr. 5480 I AZ) 

Bronnen: RAZU: 109. HUA, 1338.

13.   Jongeriusstraat -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op dinsdag 17 april 1951.

Geschiedenis Utrechtse familie Jongerius

De familie Jongerius is diep geworteld in de Utrechtse bodem. Hun geschiedenis is nauw verbonden met de ontwikkeling van de stad, waarbij zij van generatie op generatie een prominente rol speelden in de hovenierssector, voordat zij uitgroeiden tot ondernemers van formaat. Vele diverse familieleden zijn ook actief in hetzuiden van Utrecht stad, en het Houtense Oud-Wulven.

Hoveniers als basis

Al in de 18e eeuw legde de familie de basis voor hun bestaan in Utrecht. De familie stond bekend als een omvangrijke katholieke hoveniersfamilie die grond bezat aan zowel de oost- als de westkant van de stad. Op deze gronden werden op grote schaal groenten als sla, kool, wortels en asperges geteeld, evenals diverse soorten fruit. Het vakmanschap werd binnen de familie van vader op zoon en van moeder op dochter doorgegeven.
Een belangrijke voorvader was Bastiaan Jongerius, die in de 18e eeuw als hovenier in de buurt Abstede werkzaam was. Zijn nazaten zetten deze traditie voort op diverse locaties in Utrecht, waaronder aan de Ganssteeg en later aan de Croeselaan en de Kanaalweg.

De opkomst van Jan Jongerius

De bekendste telg uit de familie is Johannes Josephus (Jan) Jongerius (1888–1941). Hij begon zijn loopbaan in de groentehandel van zijn vader, maar bleek over een uitzonderlijke ondernemersgeest te beschikken. In 1914 startte hij als zelfstandig hovenier aan het Merwedekanaal.
Jan Jongerius was een man met een "onverzadigbare neiging tot nering doen". Vanuit de hovenierstraditie breidde hij zijn activiteiten razendsnel uit. Hij verhandelde uiteenlopende goederen en legde de basis voor een industrieel imperium door in te spelen op de opkomst van de automobiel en de olie-industrie. Hij werd onder meer Ford-dealer en partner van Texaco, wat hem de bijnaam "Jan Ford" opleverde. Zijn succes etaleerde hij in de flamboyante architectuur van het nog altijd bestaande Jongeriuscomplex aan de Kanaalweg, bestaande uit zijn woonvilla en een modern kantoorpand.

Betekenis en oorsprong van de naam

De achternaam Jongerius is een zogeheten latinisering. In de 17e en 18e eeuw was het onder (vooral katholieke) geestelijken, academici en later ook in bepaalde families gebruikelijk om een achternaam te "verlatijnsen" om een geleerde of deftige indruk te maken.
De naam is gevormd door de toevoeging van de Latijnse uitgang -ius aan de Nederlandse naam "Jonger". In de kern verwijst de naam dus simpelweg naar "de jongere" of "de jongste". Het is een variant die vergelijkbaar is met namen als De Jong of Jongman, maar dan in een verLatijnste vorm gegoten. Hierdoor zijn alle huidige dragers van de naam vrijwel zeker verre verwanten van elkaar. De naam is van oudsher sterk geconcentreerd rondom de regio Utrecht en Jutphaas.

Een familiebedrijf met een bewogen geschiedenis

Hoewel het bedrijf van Jan Jongerius na zijn overlijden in 1941 en het latere faillissement in 1955 uit de handen van de directe familie raakte, is de erfenis van de familie in het Utrechtse stadsgezicht bewaard gebleven. De villa en het kantoor, ooit het centrum van Jan Jongerius' zakelijke imperium, zijn vandaag de dag erkende rijksmonumenten die herinneren aan deze ondernemende Utrechtse familie.

Tekst samengesteld met Google AI Gemini.

14.   Koppeldijk -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Houten vastgesteld op woensdag 13 maart 1929.

Zie voor verdere historische uitleg over de Koppeldijk, Park De Koppel.

15.   Maarschalkerweerdpad -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op donderdag 27 juni 2013.

Het Maarschalkerweerdpad: Een Belangrijke Verbindingsas

Het Maarschalkerweerdpad vormt een cruciale en groene langzaam-verkeersroute aan de zuidoostzijde van Utrecht, op de grens van de historische poldergronden en het spoorwegnetwerk. Het pad werd als officiële straatnaam vastgesteld door het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Utrecht op donderdag 27 juni 2013.

Het Tracé, de Kunstwerken en een Oude Rijnloop

Het pad fungeert als gecombineerd voet- en fietspad en meandert langs infrastructurele én historische waterlijnen door het landschap:
Zuidelijke Aansluiting: Aan de zuidzijde sluit het Maarschalkerweerdpad aan bij Station Utrecht Lunetten en de nabijgelegen fietspadenstructuur die de oversteek vormt richting Houten en de Koppelbrug over de A12.

Historische Watergang: Direct ten westen van het pad — ingeklemd tussen de spoorlijnen — stroomt de historische Oudwulverbroekwetering. Deze watergang heeft een zeer oude oorsprong en volgt het fossiele beddingtracé van een oude meander/arm van de Rijn.
Onder de Spoorlijnen Door: Vanaf het station voert de route noordwaarts via speciale onderdoorgangen onder de drukke Staatslijn H (het spoor Utrecht – 's-Hertogenbosch) en ter hoogte van de Rhijnspoorweg (het spoor Utrecht – Arnhem).

Parallel aan De Uithoflijn: Na het passeren van de spoorwegonderdoorgangen loopt het fietspad parallel aan het tracé van de tramlijn — bekend onder de projectnaam De Uithoflijn — die de verbinding vormt naar het Utrecht Science Park. Het pad vervolgt zijn weg door het historische gebied van de Maarschalkerweerd om uiteindelijk uit te komen bij de Koningsweg.

Nieuwbouw bij Station Lunetten

Met de vaststelling en aanleg van het Maarschalkerweerdpad in 2013 werd een snelle en rechtstreekse fietsroute gerealiseerd van Lunetten richting het Utrecht Science Park.
Rondom het station en in de directe nabijheid van de zuidelijke aansluiting van het pad is de omgeving ingrijpend veranderd. Direct naast de route is eigentijdse nieuwbouw verrezen, waaronder moderne woningbouw bij Station Lunetten. Hierdoor vormt het Maarschalkerweerdpad vandaag de dag een strakke, groene en veilige scheidingslijn tussen de nieuwbouw bij Station Lunetten, de aloude Rijnarm en de spoorinfrastructuur richting het Kromme Rijngebied.

Bron: samengevat met Google Gemini AI.

Bron: Officielebekendmakingen.nl/Gem. Utrecht.

De straatnamen

De Lunettense Vergeten Groentenbuurt Bataatstraat, Meiraapstraat, Pastinaakstraat, Posteleinstraat, Rammenasstraat, Schorsenerenstraat
Zuringstraat officiële bij besluit van het college van burgmeester en wethouders der gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 19 november 2025.

Bron: HUA, 2080.

Plattegrond behorend o.a. bij het straatnaambesluit van 3 april 1991 m.b.t. de straatnaam Tussen de Rail in Utrecht Lunetten.

Bron: HUA, 1007-3.

Straatnaamgeving Mytylweg te Utrecht📄

Op 𝐝𝐨𝐞𝐧𝐬𝐝𝐚𝐠 𝟐𝟕 𝐟𝐞𝐛𝐫𝐮𝐚𝐫𝐢 𝟏𝟗𝟕𝟒 hebben Burgemeester en Wethouders van Utrecht een officieel besluit genomen met kenmerk 762-b A.Z. / 262.

Overwegende dat in verband met het gereedkomen van een nieuwe weg nabij de Mytylschool de straatnaamgeving dient te worden aangepast, is besloten om het nieuwe weggedeelte nabij de Mytylschool met ingang van 1 juni 1974 de naam Mytylweg te geven, zoals is aangegeven op de bij dit besluit behorende tekening.

Afschrift van dit besluit is verzonden aan de daarvoor in aanmerking komende instanties, getekend namens Burgemeester en Wethouders door de Secretaris van Utrecht.
📍

Bron: HUA, 1007-3. Samengesteld met Google Gemini AI.

19.   Nieuwe Houtenseweg -

Voor het eerste gedeelte qua naam vastgesteld:

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 5 december 1978.

Voor het tweede gedeelte qua naam vastgesteld:

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op dinsdag 12 januari 1982.

𝗗𝗲 𝗡𝗶𝗲𝘂𝘄𝗲 𝗛𝗼𝘂𝘁𝗲𝗻𝘀𝗲𝘄𝗲𝗴 (𝗨𝘁𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁)

De 𝗡𝗶𝗲𝘂𝘄𝗲 𝗛𝗼𝘂𝘁𝗲𝗻𝘀𝗲𝘄𝗲𝗴 is een belangrijke asfaltweg van circa 1,1 kilometer lang, gelegen in de Utrechtse subwijk Lunetten. De straat loopt vanaf de 𝗙𝘂𝗿𝗸𝗮𝗯𝗮𝗮𝗻 en het 𝗙𝘂𝗿𝗸𝗮𝗽𝗹𝗮𝘁𝗲𝗮𝘂 tot aan de 𝗢𝘂𝗱𝗲 𝗠𝗲𝗿𝗲𝘃𝗲𝗹𝗱𝘀𝗲𝘄𝗲𝗴 nabij de snelweg A12, die via een viaduct over de straat heen gaat. De enige zijstraat van deze weg is de 𝗭𝘄𝗮𝗿𝘁𝗲𝘄𝗼𝘂𝗱, en parallel aan het hele traject loopt de spoorlijn Utrecht - Boxtel.
De straat is vernoemd naar de aangrenzende gemeente 𝗛𝗼𝘂𝘁𝗲𝗻. De naamgeving van de weg is destijds in twee fasen door het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht officieel vastgesteld. Het eerste gedeelte kreeg zijn naam op woensdag 5 december 1978, waarna het tweede gedeelte volgde op dinsdag 12 januari 1982. Voordat de weg zijn huidige naam kreeg, behoorde een deel van het traject tot een andere weg. Zo lag de rijksmonumentale boerderij het Blauwe Huis oorspronkelijk aan de Oude Mereveldseweg 8A, maar dit weggedeelte is vanaf 1980 de Nieuwe Houtenseweg gaan heten.

Tegenwoordig bevhinden zich aan de Nieuwe Houtenseweg diverse zorginstellingen en bijzondere gebouwen. Op nummer 12 is de instelling voor geestelijke gezondheidszorg 𝗔𝗹𝘁𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁 gevestigd, en op nummer 25 is 𝗨𝗪-𝗚𝗿𝗼𝗲𝗻 te vinden. Het markante rijksmonument het Blauwe Huis bevindt zich op nummer 55 en doet tegenwoordig dienst als opvangcentrum van de Stichting Beschermende Woonvormen Utrecht (SBWU).

Naast de bebouwing is er ook opvallende infrastructuur te vinden, met als hoogtepunt het 𝘃𝗶𝗮𝗱𝘂𝗰𝘁 𝗡𝗶𝗲𝘂𝘄𝗲 𝗛𝗼𝘂𝘁𝗲𝗻𝘀𝗲𝘄𝗲𝗴. Dit bouwwerk staat bekend als de 𝗹𝗮𝗻𝗴𝘀𝘁𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝘁𝗴𝗲𝘄𝗶𝗰𝗵𝘁 𝗯𝗿𝘂𝗴 𝘁𝗲𝗿 𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 en is ontworpen om het oude viaduct over de A27 voor het wegverkeer te vervangen. De oude brug blijft behouden en gaat in de toekomst dienstdoen als spoorbrug, wat noodzakelijk is vanwege de spoorverbreding van twee naar vier sporen in dit gebied.

Bron: Wikipedia - aangepast met AI Google Gemini.

22.     Oude Houtensepad - 

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 22 december 1976.

Voor meer historische informatie zie Houtensepad

23.     Park De Koppel -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op dinsdag 12 januari 1982.

De Ontstaansgeschiedenis van De Grote en De Kleine Koppel

De toponiemen De Grote Koppel en De Kleine Koppel hebben een eeuwenoude landschappelijke en rechtshistorische oorsprong. De benaming koppel (Middelnederlands: coppel) verwijst van oudsher naar een ingesloten, omheind perceel of een gemeenschappelijke weidegrond, meestal bedoeld voor het weiden van vee. In het gebied ten zuiden van Utrecht, binnen het ontginningsraster van de polders Tolsteeg en Hoograven, ontwikkelde deze specifieke weidestreek zich in de middeleeuwen tot twee afzonderlijke agrarische eenheden.

De scheidingslijn tussen deze twee gebieden werd gevormd door de Koppeldijk, een historische ontginningsdijk die van oudsher deel uitmaakte van de binnendoorroute tussen de stad Utrecht en het stroomgebied van de Lek. Ten oosten en westen van deze dijkstructuur lagen respectievelijk De Grote Koppel en De Kleine Koppel, welke samen een kenmerkend onderdeel vormden van het Kromme Rijnlandschap.

De Oudst Bekende Bronnen en Eigendomsverhoudingen (1389)

De oudste en meest expliciete schriftelijke vermelding van dit gebied stamt uit 1389. In archiefstukken uit dat specifieke jaar duiken De Grote Koppel en De Kleine Koppel op in verband met de grondrechten en het beheer van de Utrechtse kapittels en tijnsregisters.
Uit de geijkte historische bronnen — zoals onderzocht en gepubliceerd door het Tijdschrift Oud-Utrecht en rechtshistorische studies naar de stichtse leenacten — blijkt hoe de eigendoms- en gebruikersstructuur in 1389 was ingericht:

Eigendom en Leenrecht: De gronden behoorden oorspronkelijk tot het domein van de Utrechtse kerkelijke instellingen (het kapittelrecht), waarna delen ervan in leen of pacht werden uitgegeven aan aanzienlijke geslachten en lokale grondeigenaren.

Pachters en Hofstede De Koppel: Een document uit 1389 vermeldt dat er in De Grote Koppel acht pachters actief waren. Opvallend is dat slechts één van deze acht pachters daadwerkelijk fysiek op het terrein zelf woonde. Deze bewoner bewoonde de historische hofstede De Koppel, welke geldt als de oudste en tot ver in de negentiende eeuw de enige vaste woning in dit specifieke gebied.
De Twee-eenheid: De Kleine Koppel werd in dezelfde periode in de bronnen vastgelegd als de direct aangrenzende ontginningseenheid, waarbij beide percelen juridisch en administratief strak gescheiden bleven door de tussenliggende dijk.

De Houtense Enclave en de Overgang naar Utrecht

In de eeuwen die volgden bleef de geografische structuur van De Grote en De Kleine Koppel grotendeels intact als agrarisch weidegebied. Bestuurlijk kende het terrein een bijzondere geschiedenis.

Na de bestuurlijke herindelingen in de negentiende eeuw kwamen de gronden van De Grote Koppel en De Kleine Koppel formeel onder het gemeentebestuur van Houten te liggen. Tussen dinsdag 1 januari 1858 en donderdag 31 december 1953 vormde dit gebied een officiële Houtense enclave direct grenzend aan de stad Utrecht.

Pas bij de grote gemeentelijke grenswijziging op vrijdag 1 januari 1954 werd de grond door Houten overgedragen aan de gemeente Utrecht ter facilitering van de latere stedelijke uitbreidingen en de bouw van de wijk Lunetten. De naam leefde vervolgens voort in de aanduiding van het hedendaagse Park De Koppel, dat een tastbare herinnering vormt aan de veertiende-eeuwse ontginningsstructuur.

Bron: samengevat met Google Gemini AI.

28.  Schonauwensingel -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 9 november 1955.

De Schonauwensingel in Hoograven: Groene woonerven op historische grond

Wie door de Utrechtse wijk Hoograven wandelt, proeft op veel plekken nog de sfeer van de wederopbouwperiode. Tussen de straten bevindt zich een waterrijk en groen lint dat direct herinnert aan een rijk middeleeuws verleden: de Schonauwensingel. Deze singel en de omliggende straten vormen een tastbare schakel tussen de moderne stadsuitbreidingen van de jaren vijftig en de eeuwenoude geschiedenis van de regio.

Ligging en bouwperiode (1955-1957)

De Schonauwensingel is prachtig ingebed in de wijk Hoograven. De singel en de omliggende bebouwing worden globaal begrensd door de Rijnhuizenlaan aan de noordzijde en de Scherpenburglaan aan de zuidzijde. Aan de oostkant sluit het gebied direct aan op het Oud-Wulvenplantsoen en de Oud-Wulvenlaan – namen die eveneens diep geworteld zijn in de lokale streekgeschiedenis.

De woningen en kenmerkende appartementengebouwen rondom de singel werden gerealiseerd in de periode 1955-1957. In deze hoogtijdagen van de wederopbouw werd hard gewerkt om de woningnood in Utrecht te lenigen. De architectuur uit deze jaren kenmerkt zich door een stedenbouwkundige opzet waarin licht, lucht en groen centraal stonden; de Schonauwensingel vervulde daarin een centrale, waterrijke rol.

Kasteel Schonauwen: Een middeleeuwse woontoren met aanzien

De naam 'Schonauwen' is ontleend aan het historische kasteel Schonauwen, dat tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven. Van het oorspronkelijke middeleeuwse complex staat met name de robuuste veertiende-eeuwse woontoren nog fier overeind.

Het geslacht Van Schonauwen behoorde tot de aanzienlijke ridderschap in het Sticht Utrecht. Het kasteel fungeerde eeuwenlang als een belangrijk lokaal steunpunt en was nauw betrokken bij de ontginning en geschiedenis van het rivierengebied. Dat dit tastbare stuk middeleeuws erfgoed er nog altijd staat, maakt de naamgeving van de singel in Hoograven extra bijzonder: het legt een directe brug van een bestaand monument naar de twintigste-eeuwse stadswijk.

De ambachtsheerlijkheid en voormalige gemeente Schonauwen

Niet alleen het kasteel, maar ook de bestuurlijke eenheden droegen deze naam. Vroeger vormde dit gebied een zelfstandige ambachtsheerlijkheid Schonauwen, een feodale bestuursvorm waarin de ambachtsheer lokaal rechtspraak en bestuur uitoefende.

Later werd dit bestuursverband omgevormd tot een zelfstandige plattelandsgemeente. Lang hield deze zelfstandigheid stand: pas per 1 januari 1858 werd de gemeente Schonauwen definitief opgeheven en toegevoegd aan de gemeente Houten.

Van poldergrond tot stadssingel

Wanneer men vandaag de dag over de Schonauwensingel loopt, is het haast niet voor te stellen dat hier ooit uitgestrekte open poldergronden lagen die vielen onder de historische gronden van Hoograven. Toch is de geschiedenis nooit ver weg. Doordat stedenbouwkundigen in de jaren vijftig historische namen kozen voor de nieuwe straten en singels, leeft het erfgoed van de streek voort in het hart van Utrecht. De Schonauwensingel is daardoor veel meer dan een waterrijke ader in een wederopbouwwijk; het is een plek waar de twintigste-eeuwse stadsbouw en de middeleeuwse geschiedenis elkaar ontmoeten. 🏛️💧

29.   Tussen de Rails -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht vastgesteld op woensdag 3 april 1991.

Bron: HUA, 1338.

Straatnaambesluit van de gemeente Utrecht van het college van burgemeester en wethouders op dinsdag 17 april 1984.

1.   Houtenseweg - De weg van Odijk naar Houten wordt in 1412 aangeduid als “die wech die men opgaet ende rijt te Houten”. De naam Boutsweg wordt in 1422 voor het eerst vermeld en blijft tot de zeventiende eeuw de meest gangbare.

3.    Rijsbruggerweg -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Bunnik vastgesteld op maandag 21 september 1964.

Bron: TomTom - Viamichelin.nl.

Precieze locatie van het Heemsteedsepad en het Overeindsepad in Nieuwegein, als toeloop naar de Nieuwe Heemsteedsebrug.

3.    De Kroon -

4.  Heemsteedsebrug/Heemstederbrug (Plofsluis) -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Nieuwegein vastgesteld op dinsdag 9 oktober 2007.

Plofsluis

De Plofsluis of keersluis bij Jutphaas is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

De Plofsluis diende om bij oorlogsdreiging snel het Amsterdam-Rijnkanaal af te dammen om te voorkomen dat het water uit de omliggende gebieden bij inundatie via het kanaal zou wegstromen. In 1934 begon men met de bouw van het Amsterdam-Rijnkanaal, dat een verruiming en gedeeltelijke vervanging van het Merwedekanaal inhield. Door de aanleg zou een hiaat in de Waterlinie ontstaan. De Plofsluis vormde hiervoor een oplossing, die aan de ene kant het scheepvaartverkeer niet zou hinderen en aan de andere kant het kanaal snel zou kunnen afsluiten.

De Plofsluis is in principe een bijzondere keersluis, die niet toegankelijk is voor autoverkeer, en wordt blijkens het naambordje ook Heemstederbrug genoemd. Het is wereldwijd de enige grootschalige keersluis die door ontploffing geactiveerd wordt.[2] Wel bestaan er kleinere constructies volgens hetzelfde werkingsprincipe, de zogenaamde plofduikers.

Boven het Amsterdam-Rijnkanaal ligt een reeks van vijf betonnen compartimenten met een relatief zwakke bodem. In de bakken kon ongeveer 40.000 ton zand, grind of puin worden opgeslagen.[3] Bij oorlogsdreiging werd de bodem opgeblazen, waardoor de inhoud in het Amsterdam-Rijnkanaal zou storten. Het kanaal werd hierdoor afgesloten en het inundatiewater kon niet wegstromen. De sluis is zo ontworpen, dat de zijkanten zouden blijven staan bij de ontploffing, zodat de bodem hersteld kon worden om de sluis nogmaals te gebruiken. Hij is uiteindelijk nooit geactiveerd.

De sluis is ongeveer 70 meter lang, 40 meter breed en 8,5 meter hoog. De bodem lag circa 6 meter boven het kanaalpeil. Het bouwwerk kent één centrale, langgerekte, afgeronde betonnen brugpijler met aan weerszijden een doorvaartopening en eveneens zware betonnen landhoofden. In 1937 werd met de bouw van deze sluis begonnen. De sluis was nog niet klaar toen de Tweede Wereldoorlog in Nederland uitbrak, maar hij is in 1942 voltooid met hulp van de Duitse bezetters. Bij de plofsluis werden vier gietstalen koepelkazematten met afwachtingsruimte en een wanddikte van 17 centimeter gebouwd voor de verdediging van het werk.

Het Amsterdam-Rijnkanaal werd in 1952 voltooid. Gaandeweg bleek dat de vernauwing van het kanaal bij de plofsluis een obstakel vormde voor moderne binnenvaartschepen. Vanwege de kosten die gemoeid zouden zijn met het afbreken van de constructie werd in 1981 het kanaal ter plaatse om de sluis heen gegraven.[4] Een deel van de Batterijen aan de Overeindseweg, een ouder verdedigingswerk in de Nieuwe Hollandse Waterlinie, is hierbij verdwenen.

De plofsluis is nog steeds te zien boven het Amsterdam-Rijnkanaal ter hoogte van Nieuwegein en staat bij de scheepvaart ook wel bekend als "het betonnen blok". 2-Kegelschepen dienen om bij de sluis te mogen overnachten eerst een ligplaats te reserveren en als dat niet is gebeurd mogen er 1-kegelschepen ligplaats nemen en overnachten.

Sinds februari 1978 heeft schietsportvereniging Ultrajectum de beschikking over deze locatie waar enkele overdekte schietbanen zijn gerealiseerd.
Het Waterliniepad loopt langs de plofsluis. Sinds 2015 is er een fietsbrug naast de Plofsluis. Deze brug werd geopend door Tour de France-directeur Christian Prudhomme.

Overgenomen van Wikipedia - Plofsluis

6.  Houtenseweg -

Bij besluit van college van burgemeester en wethouders van de gemeente Nieuwegein vastgesteld op dinsdag 8 september 1981.

De Houtenseweg is in 1973-1974 aangelegd door de Provinciale Waterstaat van Utrecht als vervanging van de oude provinciale weg tussen Houten en Utrecht. De weg sluit in het westen aan op de Laagravenseweg en in het oosten op de Koppeldijk, ter hoogte van de gemeentegrens met Houten.
Historische ontwikkeling

• 1974–1981: De weg liep met een ruime noordwestelijke bocht richting het kruispunt met de Ravenswade en de Ravensewetering (gemeente Nieuwegein).
• 1981: De Laagravenseweg werd, samen met de parallelweg Noorderveldweg/Ravenseveldweg, aangesloten op deze noordwestelijke bocht. Hierdoor ontstond een T-splitsing. Bij de aanleg van de Laagravenseweg is tevens de nieuwe Nieuwegeinsebrug gebouwd.
• 2004–2005: Onder de Laagravenseweg is een nieuwe fietstunnel gerealiseerd om de verkeersveiligheid voor fietsers te vergroten.
• 2020–2022: Bedrijventerrein De Liesbosch kreeg een nieuwe ontsluitingsweg via de Biezenwade.

Foto: juli 2026, Sander van Scherpenzeel.

Straatnaambord 'Houtense Wetering' bij het Sluispad Noord te Nieuwegein.

Gegenereerd met Google Gemini AI.

Straatnaambord Laan van Heemstede

Gegenereerd met Google Gemini AI.

Straatnaambord Laan van Leijenburg